Vuçiç Meclis'i feshetti ve erken seçimleri 25 Ekim'e aldı. Kararı kendi hükümetinin önerisi üzerine imzaladı; yani iktidar seçimi kendisinden istedi - kâğıt üzerinde kurumsal olarak kusursuz görünen, pratikte ise hem tarihi hem de tempoyu zaten iktidarda olanın belirlediği anlamına gelen bir usul.

Vatandaşlara seslenişinde Vuçiç ölçülü bir söylem tutturdu. "Sırbistan vatandaşları, kuşkusuz birçok seçenek arasından seçme fırsatınız olacak. Bunu barışçıl ve onurlu biçimde yapmanızı rica ediyorum," dedi ve farklı siyasi görüşlere, özgür toplanma hakkına ve ifade özgürlüğüne saygı duymanın önemli olduğunu ekledi. Son bir buçuk yılda Sırbistan'da sokakları izleyen hemen herkes bu paragrafı iki kez okuyacaktır.

Çünkü asıl neden tam da o sokaklar. Vuçiç geçen ayların "iç siyaset sahnesinde büyük türbülanslar" getirdiğini kendisi kabul etti, ama hemen bunun görülmesini istediği çerçeveyi de ekledi: "Yabancı güçlerin katılımıyla huzursuzluklar ve bölünmüş bir toplum yaşadık." Bu ifade tüm Balkanlara tanıdık - protestolar beklenenden uzun sürdüğünde suç sınırın dışına taşınır.

Tüm konuşmadan fazlasını söyleyen cümle

"1945'te kurulan dünya düzeni yıkıldı," dedi Vuçiç, kararını küresel bir altüst oluşun bağlamına yerleştirerek. Bu klasik bir teknik: iç seçimler, kendi vatandaşlarının baskısına yanıt olarak değil, dünya çapındaki istikrarsızlığa yanıt olarak paketlenir. Bölgede hangi lider aynı çerçeveyi istemez ki?

En açık edici olan, seçimlerin neden şimdi yapıldığına dair gerekçe. "Seçimler bize şimdi zorunlu muydu? Bu tür gerilimler olmasaydı, bu tür siyasi ayrışmalar ve çatışmalar olmasaydı, elbette gerekmezdi," dedi Vuçiç ve ardından bir devlet başkanından nadiren duyulan cümleyi ekledi: "Her erteleme Expo'yu ve demokrasinin bekasını tehlikeye atardı." Expo. Belgrad'daki uluslararası bir sergi, demokrasinin bekasıyla aynı cümleye konmuş.

Sırbistan seçim kampanyasına Avrupa Birliği süreci kilitli halde giriyor - müzakerelerde 2021'den bu yana tek bir yeni küme açılmadı. 25 Ekim seçimleri bunu kendiliğinden açmayacak, ama bir iktidarın sokağı ve Brüksel'i aynı anda ne kadar süre bekletebileceğini gösterecek.