Üsküp'ün tam merkezindeki bir iş yerine yanıcı sıvı atıldı. Cephe ve giriş kapısı hasar gördü. Yaralanan yok, ki bu hikâyedeki neredeyse tek iyi haber bu.

Olay 03:45 sularında yaşandı. İhbar aynı gün 20:40'ta yapıldı. Olayla polisin bundan haberdar olduğu an arasında neredeyse on yedi saat var - ve tam da bu rakam, açıklamanın tamamından daha fazlasını anlatıyor. İş yeri 47 yaşındaki bir Üsküplüye ait ve şimdilik kimse birinin orayı neden yakmak isteyeceğini açıklamıyor.

İçişleri Bakanlığından ne isim var, ne saik, ne de şüpheli. Sadece hepimizin ezbere bildiği o kalıp - "olayın aydınlatılması için gerekli tedbirler alınmaktadır". O kadar sık tekrarlanan bir cümle ki artık hiçbir şey ifade etmiyor.

Burada söz konusu olan, gece bir bidonla başkasının dükkânının önüne gelen biri. Tesadüfi bir kıvılcım değil, tesisat arızası değil. Biri karar verdi, giriş kapısına kadar yürüdü ve ateşe verdi. Hasarlı bir cephe ile içinde insan olan yanan bir bina arasındaki fark, saat ve şans meselesi.

Merkez, her ikinci köşesinde kamera olan, iş yerlerinin yarısının önünde özel güvenlik bulunan ve polis karakolu birkaç dakika mesafede olan bir semt. Eğer oraya yanıcı sıvı atılabiliyor ve ihbar edilmesi neredeyse bir gün alıyorsa, bu daha küçük belediyelerdeki iş yerleri için ne anlama geliyor?

Bunun bir borç tahsilatı mı, kişisel bir intikam mı, yoksa bir uyarı mı olduğunu bilemeyeceğiz - en azından biri gözaltına alınana kadar. O zamana kadar bütün geceden geriye kalan, hasarlı bir kapı ve kapandığından daha hızlı büyüyen bir listede bir açık dosya daha.