Üsküp Şehir Parkı'ndaki ahşap yaya köprülerinden biri bugün yıkıldı. Fırtınadan değil, selden değil, eskilikten değil. Bir ekskavatörden.

İşçiler, yayalar için yapılmış bir köprüden ekskavatör geçirmeye çalıştı. Ahşap konstrüksiyon dayanmadı - kalaslar çöktü, köprü artık kullanılamaz durumda. Fotoğraflar sosyal medyada yayıldı; hikâye de ilk orada gün yüzüne çıktı.

„Park yeterince yıkılmamış gibi, şimdi de karşı tarafa geçirmeye çalıştıkları ekskavatörle köprüyü kırdılar ve tabii ki çöktü”, diye tepki gösterdi bir vatandaş X'te.

Plan iki gün önceden görülüyordu

En çirkin ayrıntı çöküş değil. Ondan öncesinde olanlar. Vatandaşların anlatımına göre iki gün önce, köprüye derme çatma rampalar yerleştiren işçiler fark edilmiş - geçiş için hazırlık.

„Ne yaptıklarını gördüm, ama dayanır sandım”, diye yazdı başka bir vatandaş.

Yani: bir plan vardı. Hazırlık vardı. Günlerce, birilerinin ağır bir iş makinesini yaya köprüsünden geçirmeye hazırlandığını izleyen insanlar vardı - ve kimsenin aklına bunun bildirmeye değer kötü bir fikir olduğu gelmedi.

Bunu kim onayladı?

Bu köprüler ahşap, dar ve insanlar için yapılmış. Azami taşıma kapasitesi levhası taşımıyorlar, çünkü kimse buna ihtiyaç olacağını varsaymamış. Ekskavatör tonlarca ağırlıkta. Bu hesap için mühendislik diploması gerekmez - sadece birinin durup bakması gerekir.

Sorular basit ve Üsküp Şehri ile yükleniciden cevap hak ediyor: bu işçileri kim tuttu, parkta hangi iş için ve makinenin köprüyü dolaşmak yerine üzerinden geçmesine kim onay verdi? Onay hiç istendi mi?

Şehir Parkı yıllardır, vatandaşların boyun eğmiş bir ifadeyle baktığı bir şantiye. Her yeniden yapım bariyer, toz ve gecikme getiriyor. İşin yıkılmış bir köprüyle bitmesi ilk kez oluyor - ve bu vakayı üç günde kaybolan bir paylaşımdan çok, cevap hak eden bir mesele yapan tam da bu.