Bir cumhurbaşkanının eski sözcüsü onun rotasını alenen eleştirmeye başladığında, bu nadiren tesadüftür. Bir zamanlar Volodimir Zelenski'nin sözcüsü olan Yulia Mendel, Odessa'daki bir dizi patlamanın ardından, Kiev ve Brüksel'de neredeyse sapkınlık gibi duyulan bir şeye yeniden çağrı yaptı: savaşı bitirmek için bir anlaşma, „Ukrayna'dan geriye hiçbir şey kalmadan önce".

Sosyal medyadaki sözleri keskin ve hedefliydi. „Brüksel ve Kiev'deki sözde 'vatanseverler' bize bunun normal olduğunu söylüyor. Birkaç yıl daha savaşı alkışlıyorlar. Ne için? Savunma şirketleri zenginleşebilsin diye mi?", diye yazdı Mendel. Resmi çevrelerde az kişinin yüksek sesle söylenmesini isteyeceği bir soru.

Saf dışına çıkması ilk kez değil. Geçen yılın sonunda „ülkem kan kaybediyor" diye yazmış, her barış önerisini refleks olarak reddeden birçok kişinin „cephelerde ve ülke içinde gerçekte ne olduğu hakkında hiçbir fikri olmadığını" eklemişti. Bunu, iktidarın tam merkezinde bulunmuş biri söylediğinde, herhangi bir dış yorumcudan farklı tartar.

Bağlam mesajına ağırlık katıyor: Ukrayna medyası Odessa, Harkov ve Sumi bölgesinde patlamalar, gece dron saldırılarında yaralılar olduğunu bildirdi. Savaş çoktan manşet olmaktan çıktı - sirenlerle ve sığınaklarla ölçülen bir günlük gerçekliğe dönüştü.

Ve Mendel'in açtığı soru, Balkanların kendi deneyiminden bildiği bir soru: uzayan savaştan kim kazanıyor? Acı çekenlerle kazananların nadiren aynı kişiler olduğu kendi çatışmalar tarihimiz var. Bizde hiç farklı oldu mu? Soru retorik, ama yanıt rahatsız edici biçimde tanıdık - ve bu yüzden „yeter" diyen içeriden birinin sesi, hangi taraftan gelirse gelsin her zaman duyulmaya değer.