Во земја каде што рекламите за обложување и казина те пресретнуваат на секој чекор, а салоните никнуваат и до училишта, новиот Закон за игри на среќа доаѓа како обид власта конечно да повлече линија. Предлог-законот, кој е на јавна дебата, воведува правила што досега или ги немало или никој не ги почитувал.

Најконкретната мерка е јасна: казината нема да смеат да бидат во радиус од 500 метри од училиштата. Покрај тоа, се воведуваат строги ограничувања за рекламирањето на игрите на среќа и засилена заштита на граѓаните, особено на младите. Владата го усвои усогласениот текст на законот и го испрати до Собранието, со образложение дека целта е поголем надзор над секторот.

Како што обично бидува кога некој сектор почнува да добива правила, реакцијата не изостана. Здруженијата на приредувачи, меѓу кои АПИС и АСОМ, се против ваквото решение, тврдејќи дека ќе доведе до губење работни места и дека има уставни проблеми. Аргументи што секогаш звучат исто кога станува збор за бизнис што добро заработувал во отсуство на регулација.

Прашањето што граѓаните треба да си го постават е чие добро е приоритет: заработката на индустријата што живее од туѓата зависност, или заштитата на децата што секој ден поминуваат покрај трепкавите неонски реклами? Петстотини метри не се револуција – тоа е минимум пристојност. Ако и тој минимум наидува на отпор, можеби тоа најмногу кажува колку длабоко се вкорениле игрите на среќа во секојдневието.