Темен стан со ситни преградени простории, малку природна светлина – и одлука да не се прави уште еден ладен, бел минимализам. Реновирањето на овој стан од 90 квадратни метри во Билбао, дело на студиото N Studio Bilbao предводено од Енеко, покажува дека чистиот ентериер не мора да биде студен. Топлината овде доаѓа од природни материјали, заоблени форми и неколку добро одмерени дамки боја.

Целата филозофија е во спојот на јапанди и скандинавски влијанија со „топол минимализам“. Целта била да се добие светлина, да се отворат затворените простории и да се создаде ентериер што изгледа уреден, но никогаш ладен. Поранешниот распоред бил исцепкан; сега дневната, трпезаријата и кујната течат во еден поврзан простор.

Влезот веднаш дава тон – таванот е заоблен во форма на полумесечина, кршејќи ја крутата геометрија. Клупа во теракота боја служи и како место за седење и како простор за чување обувки, а вградениот мебел ги крие електричните табли. Во дневната, неутралната основа е оживеана со акценти боја: фотелја Sancal крај поранешниот балкон создава катче за читање, а светол кауч ја дефинира зоната за седење.

Кујната е отворена и интегрирана – бели фронтови комбинирани со природно дрво, така што останува визуелно чиста, но топла. Подот е од природен теразо од Huguet Mallorca, а работната површина е светла за да ја нагласи светлината. Покрај неа, по должина на прозорецот, е вградена клупа за трпезаријата што ги користи архитектонските ниши, со простор за чување под седиштето.

Полуостровот меѓу кујната и дневната е местото каде се готви и се собира. Столчињата во теракота тон ја засилуваат бојата на палетата, а отворената дрвена полица од спротивната страна додава длабочина и ја крши белината. Во малото тоалетче до кујната, хидрауличните плочки од Huguet Mallorca се протегаат од подот по ѕидовите, создавајќи целина што го прави тесниот простор да изгледа смислено, не стуткано.

Во спалната, мебелот по мерка се протега од ѕид до ѕид, криејќи врата и нудејќи простор за чување. Отворен модул со лакирани полици спречува тежина, а гредата обоена во топла боја создава продолжение со модулот – „забавен елемент“, како што го опишува дизајнерот. Гостинската соба, пак, е претворена во работен простор со биро по должина на прозорецот, а столот Moustache во длабоко зелено е единствениот силен акцент што ја крши неутралната основа.

Целиот стан функционира како тивка приказна: едноставна архитектура со неколку гестови што даваат идентитет – лак овде, заоблено огледало таму, текстил што внесува топлина. Поентата што овој проект ја кажува е едноставна, а кај нас сè почесто разбрана: луксузот не мора да вика. Понекогаш најубавиот дом е оној што дише, не оној што се фали.