Просечната нето-плата во мај достигна 49.544 денари, соопшти Државниот завод за статистика. На хартија, бројката расте – 8,2 отсто повеќе отколку пред една година и 1,6 отсто повеќе од претходниот месец. Дури и кога ќе се одбие инфлацијата, реалниот пораст е 5,3 отсто. Звучи добро. Но просекот е ласкава бројка што крие колку различно живеат луѓето под неа.

Разликите меѓу секторите се огромни. Најмногу земаат вработените во информациите и комуникациите – над 90.000 денари, речиси двојно над просекот. На дното е угостителството, со плата под 37.000 денари. Значи, во истата земја, во истиот месец, еден човек зема двојно повеќе од друг само поради тоа во кој сектор работи. „Просечната плата” е бројка што ниту едниот ниту другиот реално ја живее.

Порастот низ гранките исто така не е рамномерен. Најголем годишен скок забележале снабдувањето со вода и управувањето со отпад (11,9 отсто), уметноста, забавата и рекреацијата (11,3 отсто) и транспортот и складирањето (10,9 отсто). На месечно ниво, најмногу пораснале трговијата и поправката на возила, рударството и повторно транспортот.

И тука е контекстот што бројката сам по себе не го кажува. Додека просекот се качува на речиси 50.000 денари, минималната плата останува 26.046 денари – половина од просекот. Тоа значи дека огромен дел вработени земаат далеку под таа „просечна” бројка со која се фалиме. Растот е реален, но прашањето за обичниот човек не е колку изнесува просекот – туку дали неговата плата воопшто стигнува до него, и колку долго ќе трча по цените што не чекаат статистика.