Две пријави, две различни куќи, ист образец. Во тетовското село Теарце 80-годишна жена пријавила дека во сопствениот двор, по расправија, ја нападнал нејзин роднина. Во Велес полицијата приведе 82-годишен маж затоа што физички ја нападнал сопругата, 78-годишна. Ниту едната ниту другата не се изненадувања за некој што ги следи полициските билтени – но токму затоа вреди да се погледне што пишува во нив.

Кај велешкиот случај, полицијата наведува една реченица што кажува повеќе од целиот останат текст: ваквите настани се случувале подолг временски период. Значи не станува збор за еден инцидент. Станува збор за состојба која траела, а институциите ја документираат дури на денот кога некој конечно ја пријавил.

Обете жени се над 78 години. Обете биле нападнати во просторот што по дефиниција треба да биде најбезбеден – дома. И во обата случаја системот стапува во дејство откако веќе се случило насилството, никогаш пред тоа.

По велешкиот случај биле известени јавниот обвинител и Центарот за социјална работа, а по документирањето ќе следува пријава. Во Теарце, полицијата соопшти дека се преземаат мерки за расчистување на случајот. Тоа е точната формулација – расчистување. Не заштита, не превенција. Расчистување на нешто што веќе се случило.

Прашањето што останува не е дали полицијата ќе ја поднесе пријавата. Ќе ја поднесе. Прашањето е колку пати во тој „подолг временски период“ некој од соседството слушнал нешто и решил дека не е негова работа. Насилството во семејството во Македонија ретко започнува со приведување – тоа е крајот на приказната, не почетокот.