Се качуваш во Брисел кон крајот на попладнето. Го оставаш куферот, се сместуваш во кабината и вечераш додека пејзажот зад прозорецот почнува да се менува. Го гаснеш светлото и спиеш. Кога ќе се разбудиш, веќе не си во Белгија, туку во Италија. Тоа е новата линија на European Sleeper, железничка компанија специјализирана за меѓународни ноќни врски: четири држави во една ноќ и пристигнување во Милано во средината на претпладнето.

Возот сообраќа три дена во неделата. Картите почнуваат од 49,99 евра за најевтините места, а приватна кабина чини од 179,99 евра. Има седишта, лежаи и затворени кабини за оние што не сакаат да го делат просторот со непознати. Во возот има храна и пијалоци, а појадокот може да се резервира однапред. И уште една разлика во однос на авионот, која се чувствува на почетокот и на крајот на патот: станиците се секогаш во центарот на градот.

Ова не е единствената линија на компанијата. Таа веќе ја врати ноќната врска Париз – Брисел – Берлин, а од декември ќе ги додаде и Антверпен, Бреда и Ајндховен. Ноќниот воз, кој долго личеше на реликвија од минатото, во Европа очигледно повторно има пазар.

Келн, првата голема станица

Не мора да се патува до крај. Првата голема станица по Брисел е Келн, а станицата е веднаш до огромната готска катедрала, симболот на градот. Во неа се чува златниот и сребрениот ковчег што преданието го поврзува со моштите на тројцата мудреци – Мелхиор, Гаспар и Балтазар. Околу неа е стариот град со калдрми, шарени фасади, средновековни цркви и плоштадите Хојмаркт и Алтер Маркт. Рајна е на неколку чекори, со мостот Хоенцолерн и Музејот на чоколадото, а денот се завршува со чаша Kölsch во некоја од традиционалните пивници.

Цирих, па Лугано на италијански

Пред Алпите и пред промената на јазикот, возот застанува во Цирих, град каде за еден ден минуваш од средниот век до најсовремена архитектура без да излезеш од центарот. Нидердорф со катедралата Гросминстер, па Операта, Кунстхаус и луксузната Банхофштрасе. Од другата страна на станицата е новиот Цирих: Националниот музеј, Лангштрасе со винтиџ продавници, барови под старите железнички лакови во Im Viadukt и кулата Freitag изградена од рециклирани контејнери.

Во Лугано се менува и пејзажот и јазикот. Ова е Тичино, италијанскиот дел од Швајцарија – мала Италија на брегот на езеро, со плоштади со аркади, тераси и благ воздух. Катедралата Сан Лоренцо и црквата Санта Марија дељи Анџоли, со голема ренесансна фреска на Бернардино Луини, се во стариот град. За поглед одозгора, жичарата од Парадизо води на планината Сан Салваторе.

Комо и Милано на крајот

Следува Комо, веќе во Италија. Од пристаништето тргнуваат бродови кон селата на езерото, а Белаџо, до кое се стигнува за нешто повеќе од час пловење, е најпознато, со скалестите улички и градините на Вила Мелци. Совет што вреди: не обидувајте се да видите сè за еден ден. Изберете еден брег, качете се на брод и оставете го езерото да ја заврши работата.

Возот пристигнува на Милано Порта Гарибалди во средината на претпладнето, со цел ден пред вас. Катедралата Дуомо, Галеријата Виторио Емануеле Втори, Брера, а навечер каналите на Навиљи и аперитивот. Една ноќ, четири држави и ниту еден аеродромски ред. Колку ни е далеку еден ваков воз – не во километри, туку во одлуки?