На покривот на едно барселонско поткровје стоеше тераса од околу 150 квадратни метри што речиси никој не ја користеше. Студиото El Ático de Daniela од неа издвои 50 квадрати и ги претвори во самостоен мал стан, поврзан со дуплексот под него преку спирални скали. Во новиот кат има дневна соба со трпезарија, кујна, бања, канцеларија и место за спиење на гости. Семејството, родители и осумгодишна ќерка, практично доби уште еден кат на домот, без да се пресели ниту метар подалеку.

Пред: метри без живот

Терасата беше технички простор, запуштен, со откриени инсталации и ‘рѓосани елементи. Имаше две работи што не се купуваат: многу природна светлина и чувство на отвореност. Целта беше амбициозна – да се создаде вистински внатрешен простор што ќе му даде нова функција на целиот дом под него.

Кај нас зборот „надградба“ ретко носи пријатни асоцијации. Тука значи нешто друго: не цел покрив затворен до последниот сантиметар, туку внимателно издвоен волумен од 50 квадрати, додека остатокот од терасата останува тераса. Тоа е разликата меѓу додавање простор и одземање воздух.

Она што недостасуваше во куќата

Семејството имаше потреби што дуплексот не можеше да ги покрие: мирно место за работа, одмор или читање, простор за собири и прослави, и можност да се угостат гости. Затоа новиот волумен е отворен, а светлината тече низ целиот простор. Ева Санчес, основачката на студиото, вели дека барале „своевидно засолниште над Барселона“, простор што се менува со мали гестови. „Добивме уште еден кат за домот, но пред сè место што може да се прилагоди на животот на секој од нив.“

Трпезарија што расте кога ќе дојдат гости

Дабовата маса долга два метри може да се помести кон клупата за читање со фиоки отспод. Клупата ја побарала сопственичката, која секоја недела патува на работа во Париз и сакала свое катче за читање. Кога ќе дојде поголемо друштво, клупата станува дополнително седиште.

Канцеларија што исчезнува по работното време

Еден од сопствениците работи од дома и сакал посебна канцеларија што нема да му стои пред очи после работа. Решението е орман по мерка со лизгачки врати, кој целосно ја крие работната маса со систем што се вовлекува. „Кога ќе заврши работниот ден, канцеларијата буквално исчезнува и просторот повторно му припаѓа на семејството“, објаснува Санчес. Колку од нас што работат од дома ја гледаат работата и во десет навечер, затоа што лаптопот стои на масата за ручек?

Дневна соба што станува спална

Каучот широк 145 сантиметри се отвора во кревет, на кој спие ќерката кога ќе ѝ дојдат другарки на преспивање, а и гостите. Тркалезните масички се местат според потребата. Мебелот за складирање спојува дрво и бела боја, омилената боја на сопственичката, за да има континуитет. „Сакавме мебел што нема круто да зафаќа простор, туку лесно да се прилагодува на секоја ситуација“, вели Санчес.

Мала кујна, искористен секој сантиметар

Кујната е минијатурна, со мазни бели фронтови што ја намалуваат визуелно, а работната плоча и облогата со завршница на камен ѝ даваат текстура. И покрај големината, изненадува колку многу собира. Од неа терасата постојано е на повидок, преку светлината и погледот кон надвор, па затворениот волумен не го губи духот на покривот.

Бања што го прави стан

Клучниот потег е целосната бања, со прозорец кон терасата и природна светлина. Со неа просторот престанува да биде само уште една семејна соба и станува вистински самостоен стан, во кој гостин може да живее неколку дена без да слезе по спиралните скали. Педесет квадрати, а сместено сè што на едно семејство му недостасуваше – доказ дека квадратите не се мерат само во број, туку и во тоа колку паметно се искористени.