Каснат од улично куче? Лекувањето е само почеток – без опис и фотографија од животното, пријавата може да падне како неоснована

Една скопјанка ја однесе ќерката на лекар откако ја каснало улично куче. Раната беше санирана, а потоа дојде барањето што ја збуни: да го најде кучето или барем да донесе негова фотографија. Звучи како бирократски апсурд. Според Агенцијата за храна и ветеринарство (АХВ), тоа е законска процедура – која повеќето луѓе ја дознаваат дури кога ќе им се случи.

Причината е беснилото. По каснување не е доволно да се третира раната, мора да се утврди и здравствената состојба на животното. Затоа АХВ бара случајот да се пријави и кај ветеринарните служби, а не приказната да заврши во амбулантата.

Ако кучето или мачката имаат сопственик, каснувањето веднаш телефонски се пријавува кај официјалниот ветеринар надлежен за општината каде што се случило. Пријава може да се поднесе и во архивата на подрачната единица на АХВ, во најблиската ветеринарна амбуланта или во полициска станица. Потребни се лични податоци и телефон, медицинска документација, точна локација, детален опис на животното и фотографија, ако ја имате. Без тоа, предупредуваат од АХВ, пријавата може да биде отфрлена како неоснована. Ако е прифатена, животното оди под официјален надзор: 15 дена набљудување и три клинички прегледи, по што ветеринар издава сертификат за надзор на беснило.

Ако животното е улично, пријавата оди во Секторот за инспекциски работи во општината или директно до прифатилиштето за бездомни животни. Прифатилиштето треба да го пронајде и залови кучето, а за тоа му треба што попрецизен опис и, повторно, фотографија. Потоа следуваат истите 15 дена набљудување, три прегледи и сертификат. Ако кучето има ушна маркица или микрочип, може да се провери дали е вакцинирано, но набљудувањето во прифатилиштето продолжува. Уште една замка: прифатилиштата покриваат и други општини, па граѓанинот прво мора да открие кое е надлежно за неговото место.

Во пракса, товарот паѓа на каснатиот. Човек со рана и исплашено дете треба да запамети како изгледало кучето, да го фотографира додека бега и да ја пронајде вистинската институција. Колкумина се откажуваат на половина пат – и дали тоа некој воопшто го брои?

Дека проблемот не завршува со уличните кучиња, покажува случај од Неготино. Социјална работничка од тамошниот Центар за социјални работи вели дека со колешка биле нападнати од куче за време на службена посета во приватен дом, иако претходно ги предупредиле сопствениците да го обезбедат животното бидејќи, според неа, недела порано искасало стара жена. Кучето се одврзало и, како што раскажува, околу десет минути се нафрлало врз нив. Таа веднаш отишла на преглед во Итна медицинска помош.

Полицијата го гледа поинаку. Од СВР Велес одговорија дека кучето било врзано со ланец, дека се нафрлило, но не нанело повреди, и дека во полицијата не била доставена лекарска документација. Сопственикот, 52-годишно лице од Неготино, бил писмено предупреден, а обвинителот оценил дека нема елементи на кривично дело. Работничката бара случајот да се документира целосно, со сведочењето на колешката. Две верзии стојат една спроти друга, а прашањето кој ги штити луѓето што институциите ги праќаат на терен останува без одговор.