Стан од 100 квадрати во Сао Паоло без страв од боја: дизајнерката Паола Рибеиро со тапет со тигар, црвена библиотека и кујна во француски стил

Бразилската дизајнерка на ентериер Паола Рибеиро две децении уредува туѓи домови во кои удобноста, хармонијата и чувството се на прво место. Истражува материјали, ткаенини и авторски парчиња во Бразил и надвор од него, и вели дека средбата со други култури ѝ го збогатила начинот на кој гледа на уредувањето. Живее меѓу Рио де Жанеиро и Сао Паоло, каде што има стан од 100 квадратни метри, целосно реновиран. „Сакав да биде повеќе од место за преспивање: ми требаше засолниште со идентитет, место во кое ќе се препознаам“, објаснува.

Резултатот, според неа, е „портрет на мојот пат“. Со години собирала лична колекција од предмети од патувања, бувљаци и аукции, со многу уметнички дела. Во станот има предмети со историја, спомени од различни етапи и траги од места што ја обележале. „Ми се допаѓа оваа мешавина, ѝ дава вистинитост“, вели таа. Бојата, шарите и природните влакна го обликуваат стан што таа го опишува како „продолжение на она што сум“: слободен, без страв и без правила. Сто квадрати не е вила, туку големина што многумина ја знаат од сопствениот дом. Токму затоа приказната вреди.

Тигар во ходникот. Тапетот со шара на тигар во влезот ја најавува природата на целиот стан. „Создава драматична и топла атмосфера“, вели Рибеиро. Влезната врата, лакирана во црно, со класични профили и позлатено чукало, води до темен комод со дрвена плоча, подна ламба од килибарно стакло со црн абажур и стаклена ваза со ефект на желкин оклоп, од која излегуваат цвеќиња во фуксија. Аплика го осветлува огледалото, а подот во црно-бела шаховска шара, поставен дијагонално, го засилува класичниот впечаток. Горе, по ѕидот, се реди низа врамени ракописи.

Ако ти се допаѓа идејата, ходникот е вистинското место за храбар тапет. Тоа е простор низ кој само се минува, па поднесува повеќе интензитет од соба во која се седи.

Црвена библиотека во дневната. Во дневната соба, библиотека лакирана во боја на цреша се крева до таванот, со книги, предмети и ситни спомени на полиците и вградена црна зглобна ламба. Пред неа, бела софа ја смирува силната боја и служи како основа за колекција перничиња со зебра, шаховска шара и ленти, со розово ќебе преку наслонот. Табуретка тапацирана со ќилим во ориентален стил, со основа од плетени влакна и плетен послужавник врз неа, служи како масичка за кафе. Ѕидот зад неа е полн со уметност: големо апстрактно платно во виолетови тонови, фотографии, графики и дрвен часовник.

Шари врз шари. „Не се плашам од бои, шари и текстури. Напротив, ми се допаѓа да ја истражувам таа слобода“, признава Рибеиро. Максимализмот тука се раѓа интуитивно, „речиси како вежба“: тигарот од ходникот се појавува повторно на една табуретка, а околу него се редат икат, цветни мотиви, карирано, ленти и кадифе со класичен дезен. „Тоа натрупување создава ритам, длабочина и идентитет.“ Така е и со ќилимите, кои ги реди во слоеви, еден со цик-цак ленти врз друг во персиски стил, за посилно чувство на удобност. Аголот за читање го сочинуваат кожна фотелја со „уши“, со патина од годините, и мала масичка со стаклена ламба и букет црвени рози.

Трпезаријата. Трпезаријата е на другиот крај од дневната, а црвената библиотека ги дели двата простора. Тука Паола комбинирала тркалезна мермерна маса со нога од позлатени метални шипки, плетени столици во црвеникави тонови и табуретка со шарена ткаенина. Над масата виси ламба со ресни од природни влакна, а на ѕидот лачно огледало со рамка од плетени влакна е опкружено со позлатени огледала во форма на сонце, графики и портрети. Природните влакна, во мебелот и во ролетните, се една од нишките што го поврзуваат целиот стан.

Ѕид полн спомени. Уметноста е уште една од страстите на Рибеиро, која комбинира платна, графики, ѕидни скулптури и огледала. Во нејзината колекција има дела од Марсело Каталано, Марија Линч, Земог, Волпи, Сенисе, Клаудио Тоци и Енрике Оливеира. На еден ѕид стара графика и масло со дете стојат до современ портрет на розова подлога, два ракописа во резбани дрвени рамки, глава од антилопа, метални рогови и мала резбана женска фигура. Низ лаците што ги делат просториите се гледа икатот во две верзии: како тапет по ходникот лево и како ткаенина со поголем дезен на вратите од плакарот десно. Меѓу двата отвора, колонијален бамбусов елемент служи како полица за шишиња и за книги.

Кујна што не личи на кујна во стан. Ходникот кон кујната е целосно обвиткан со икат, а на ѕидот виси таписерија од бамбусови летви со насликан букет во стилот на класичното сликарство. Паола сакала да избега од вообичаената слика на кујна во стан. „Има малку од сè што сакам: француска инспирација, индустриски допир и онаа топлина на селските куќи.“ Белите елементи со вертикални летви и керамички рачки се комбинирани со бели плочки метро, црн бордур и шаховска шара во зелено и бело во горниот дел од ѕидовите. Отворен сушач за чинии и полици во форма на лак ги покажуваат садовите, а витрина со завеска ги крие. По ѕидовите, декоративни чинии, дрвени даски, мелничиња, часовник и графики со риби ја откриваат нејзината навика да собира предмети од патувањата.

Во селски стил е и мијалникот: голем, од бела керамика, со висока закривена месинг славина. Под прозорецот, бамбусова ролетна ја филтрира светлината, а на страничниот ѕид две црни метални полици ги држат теглите со зачини. Подот е бел хексагонален мозаик со ситни црни цветчиња, а ќилимите на ленти ги штитат местата каде што најмногу се гази. Паола ја опишува како „место за престој, а не само за поминување“.

Бања како дневна соба. Во бањата Паола сакала просторот да потсетува на дневна соба. Ѕидовите имаат долен дел од бели плочки метро, над него тапет со зелени листови, а таванот е покриен со карирана шара во земјени тонови. Елементот под мијалникот, во жалфија зелена со месинг рачки, личи на класичен комод, со бела мермерна плоча со сиви жилки и позлатени славини. Тоалетот за гости е уште посмел: црни плочки метро со бела фуга, бордур на црно-бели ленти, тапет со животни и растенија во црвеникави тонови, мермерен мијалник на метална конструкција, шаховски под, огледало со заоблени рабови и месинг ламба. Сто квадрати, ниту еден агол без став.