Northamptonshire'da, Prens Harry'nin çocukları için bütün Buckingham Sarayı'ndan daha çok anlam taşıyan bir ev var. Daha büyük ya da daha eski olduğu için değil. Taca ait olmadığı için.

Althorp, beş yüz yıldan uzun süredir Spencer ailesinin evi - Windsor'lar hanedan olarak var olmadan önce satın alınmış. Diana orada büyüdü, saraydaki hayat ona dar geldiğinde oraya döndü ve bugün orada, ziyaretçilerin yaklaşmasına izin verilmeyen küçük bir gölün ortasındaki adacıkta gömülü. Archie ile Lilibet'in Britanya'yla kurduğu, hiçbir kraliyet onayına bağlı olmayan tek duygusal bağ bu.

Fark duygusal değil, tamamen pratik. Unvanlar geri alınır, koruma onaylanır ya da reddedilir, Sandringham'daki Noel davetiyeleri gönderilir ya da gönderilmez. Büyükannenin evi ise on altıncı yüzyılda durduğu yerde duruyor ve kimin girebileceğine Londra'dan kimse karar vermiyor.

Harry daha önce de Althorp'tan „huzur ve berraklık” bulduğu bir yer olarak söz etmişti - terapi sözlüğünden çıkmış gibi duran, ama onun durumunda somut anlam taşıyan bir ifade. On iki yaşında annesini kaybeden ve ardından otuz yıl boyunca onun imgesinin içerik olarak yeniden satılmasını izleyen bir adamın, annesinin marka olmadığı tam olarak tek bir yeri var.

Bu yıl çocuklar o evi kendi gözleriyle gördü. Aile ile kurum arasındaki ilişki kopma noktasına kadar gerilebilir, ama yaşlı meşelerle dolu bir park kopmaz. Bu, hiçbir kraliyet meclisinin gözden geçiremeyeceği bir miras biçimi.

Ve burada Balkanlar'da çevirisiz anlaşılan bir şey var. Kurum seni bütün resmî listelerden çıkardığında geriye dedenin evi kalır. Mülk olduğu için değil - onlardan önce var olduğunun ve onlardan sonra da var olacağının kanıtı olduğu için.

Diana'nın kardeşi Charles Spencer, yıllardır evi yılda birkaç hafta halka açıyor ve böylece bakım masrafını karşılıyor. Bu, miras kalan mülkün klasik sorununun Britanya versiyonu: ihtişam yalnızca fotoğrafta bedavadır. Fark şu ki burada faturayı turistler ödüyor, ülkede kalan son akraba değil.

Kaliforniya'da doğmuş, „kraliyet”in bir eğlence konusu olduğu bir ülkede büyüyen iki çocuk için bu, ne haber ne de belgesel olan bir şeyle ilk temas. Sadece ailelerinden birinin bir zamanlar çocuk olduğu bir ev. Bazen bu fazlasıyla yeterlidir.