Platoni e shkroi këtë para rreth dy mijë e gjysmë vjetësh: „Fitorja e parë dhe më e madhe është të mundësh vetveten.” Sot të njëjtin mendim ta shesin si aplikacion meditimi me abonim mujor.

Psikologët ende e përdorin sepse përshkruan diçka krejtësisht të matshme - aftësinë për të drejtuar reagimin tënd në vend të reagimit të të tjerëve. Psikologia Nerea Bastan Barberia e vendos këtë në një kornizë të thjeshtë: forca e vërtetë nuk është të dominosh mbi të tjerët, por të sundosh mendjen tënde dhe sjelljen tënde.

Tingëllon si poster në një sallë pritjeje. Dallimi është se psikologjia sot e di pse kjo është e vështirë, jo vetëm se është e mirë.

Truri është i rregulluar të të tregojë më të keqen

Ekziston diçka që quhet anshmëri negative - prirja e trurit të mbajë një kritikë më gjatë se dhjetë lavdërime. Nuk është dobësi karakteri, është mekanizëm i vjetër mbrojtjeje. Problemi është se një mekanizëm i ndërtuar për mbijetesë në mjedis të rrezikshëm tani punon mbi komente, vlerësime pune dhe postime të të tjerëve. Rezultati është një njeri që i flet vetes në një mënyrë me të cilën nuk do t'i drejtohej kurrë një shoku.

Qëndrimi ndaj vetes ka dy skaje, dhe asnjëri nuk funksionon

Njëri është ashpërsia - gjykimi i vazhdueshëm i brendshëm i maskuar si standarde të larta. Tjetri është mirëkuptimi i tepruar ndaj vetes, që bëhet justifikim për çdo shmangie. Asnjëri nuk është sundim i vetvetes. Sundimi është një gjë e tretë: të jesh i rreptë ndaj veprimit, jo ndaj personit.

Sipas hulumtimeve në këtë fushë, mënyra si një njeri sillet ndaj vetes shpesh formohet shumë herët, në marrëdhëniet e para dhe në përvojat e para të dhimbshme. Ky nuk është fatalizëm - është informacion. Nëse kupton se zëri i brendshëm që të bërtet është zëri i dikujt tjetër nga tridhjetë vjet më parë, ai menjëherë humb një pjesë të autoritetit.

Pjesa më praktike është kjo: vetëkontrolli nuk do të thotë të mos ndiesh diçka. Do të thotë të mos veprosh menjëherë. Një pauzë prej dhjetë sekondash mes fyerjes dhe përgjigjes është gjithçka që Platoni e përshkroi me fjalën e madhe „fitore”.

Ajo që bën dallimin nuk është filozofia, por fakti se përsëritja ndryshon zakonin. Dhe këtu fshihet arsyeja pse kjo fjali mbijetoi dy mijëvjeçarë, ndërsa të gjitha zgjidhjet e shpejta që e ripaketojnë zhduken brenda një sezoni.