Anthropic publikoi një punim në të cilin përshkruan një sistem që vetë e ndreq përputhshmërinë e vet - dhe njëkohësisht e tejkalon njeriun që e ka paguar për të njëjtën punë. Titulli i punimit është „Hulumtuesit e automatizuar mund t'i zbusin në mënyrë të besueshme dështimet në përputhshmëri“, kurse shifra që mbeti të varej në ajër nuk është teknike. Ajo është 4 dollarë në orë ndaj 150 dollarëve në orë.

Ky është dallimi mes çmimit të hulumtuesit të automatizuar dhe pagës së njeriut me të cilin vetë kompania e krahason. Nuk është e dhënë që ndonjë kritik i jashtëm e ka nxjerrë për t'u bërë dëm - është fjali nga punimi i tyre, e vendosur aty qëllimisht.

Sistemin e drejton Chen Yueh-Han, bursist në programin e Anthropic-ut. Mekanika është e njohur për këdo që ka punuar në shkencë: kërko literaturën, propozo një metodë, trajno modelin tridhjetë minuta, mat, mbaj atë që funksionon, hidh atë që nuk funksionon, përsërit. Dallimi i vetëm është se asnjë hap nuk e bën njeriu. Në dhjetë matës të veçantë për sjellje jo të përputhur, sistemet e automatizuara e përmirësuan rezultatin te secili, pa e prishur performancën e përgjithshme.

Fjalia që e tregon historinë e vërtetë

„Metoda më e mirë e hulumtuesit të automatizuar e tejkalon atë që propozojnë njerëzit me përvojë, mesatarisht për gjashtë orë“, shkruhet në punim. Dhe pastaj, që të mos mbetet hapësirë për dyshim: „Drejtimet hulumtuese të udhëhequra nga njeriu nuk çojnë në performancë më të fortë.“ Kjo nuk është fjali për modelet. Kjo është fjali për vendet e punës - e shkruar nga një palë që ka përfitim të drejtpërdrejtë nga tingëllimi i saj bindës.

Prej andej vjen edhe skepticizmi që duhet ruajtur. Anthropic është kompani që shet qasje pikërisht në modele të tilla. Një punim që tregon se sistemet e saj punojnë më lirë dhe më shpejt se njerëzit nuk është shkencë neutrale - është edhe materiali më i mirë i mundshëm marketingu, i botuar të premten, me krahasimin e çmimit të ndërtuar brenda. Kjo nuk do të thotë se rezultatet janë të rreme. Do të thotë se vlen të lexohen edhe shkronjat e vogla.

Dhe shkronjat e vogla ekzistojnë. Vetë punimi pranon se sistemi funksionon vetëm përderisa matësit vërtet pasqyrojnë atë që duam ta bëjë modeli. Dikush duhet t'i hartojë ata matës, t'i mirëmbajë, ta zgjerojë literaturën nga e cila pinë hulumtuesit e automatizuar. Me fjalë të tjera - njeriu nuk zhduket, tërhiqet një hap prapa dhe bëhet ai që e vendos kornizën. Pyetja është sa gjatë edhe ai rol do të jetë i njeriut.

Pse kjo nuk është vetëm histori e Silikonit

Në industri ekziston ideja se kërcimi i ardhshëm i vërtetë nuk do të vijë nga një model më i madh, por nga një model që vetë përmirësohet - vetëpërmirësim rekursiv. Nëse sistemi mund ta ndreqë përputhshmërinë e vet, logjika thotë se mund t'i ndreqë edhe pjesët e tjera të trajnimit. Ky punim është hapi i parë serioz në atë drejtim, jo një supozim nga skena e ndonjë konference.

Te ne biseda për inteligjencën artificiale ende është në nivelin se kush do ta shkruajë më shpejt detyrën e shtëpisë. Ndërkohë, në punimet e kompanive që i ndërtojnë ato mjete, njeriu tashmë është vendosur në një tabelë me çmim për orë - dhe është kolona më e shtrenjtë. A ka kuptim të debatohet a do t'i zëvendësojë IA profesionet, kur kompania që e shet tashmë e ka publikuar çmimin krahasues?