Biçikleta tandem e Kristijan Lazarevit është 26 vjeçe. Jo 26 muajshe - 26 vjeçe. Dhe kjo është mënyra më e shkurtër për të shpjeguar në çfarë gjendjeje është sporti adaptiv në vend.

Lazarevi, një djalë i ri nga Shkupi, e humbi shikimin rreth moshës pesëmbëdhjetë vjeçare. „Që i vogël jam rritur mbi biçikletë", thotë. Nuk nguli nga pesëmbëdhjetë deri rreth njëzet vjeç, e pastaj mësoi se ekzistojnë biçikletat tandem. E siguroi, dhe që atëherë e ngas - më së shumti me motrën.

„Ngasja është njësoj si te biçikleta standarde, vetëm duhet të përputheni me bashkëngasësin, në të njëjtën kohë niseni dhe ndaleni. Arrin shpejtësi mbi 30 kilometra pa problem", shpjegon ai.

Mbi 30 kilometra në orë, mbi një biçikletë të vjetër një çerek shekulli, nga një njeri që nuk sheh. Kjo është historia. Pjesa tjetër i takon sistemit.

Nuk kanë ku ta blejnë

Biçikletat tandem deri tani nuk shiten në Maqedoni. Nuk importohen, nuk porositen nëpërmjet dyqanit, nuk janë pjesë e asnjë programi për mjete ndihmëse. Kush do - ia gjen vetë.

„Ka disa biçikleta tandem në Shkup, të blera secili nga ku ia doli. Zakonisht i sjellin nga jashtë. Ka 5-6 entuziastë që i ngasin. Problem është edhe mirëmbajtja sepse pjesët gjenden me vështirësi", thotë Lazarevi.

Pesë a gjashtë njerëz në kryeqytet. Me pajisje të sjella nga jashtë. Me pjesë që kërkohen si për ndonjë veturë muzeu. Kjo është e tërë „skena" e një sporti që në shtetet fqinje ka klube dhe liga.

Çfarë ndodhi në Prespë

Këtë fundjavë, pranë Liqenit të Prespës, u mbajt tura e parë gjithëpërfshirëse çiklistike në vend. Nga Pretori deri në Sllivnicë dhe kthim, persona me dhe pa aftësi të kufizuara fizike, me biçikleta adaptive dhe standarde. Pjesëmarrja ishte falas, ndërsa në fund pjesëmarrësit patën mundësi të provonin pesë lloje të ndryshme pajisjesh adaptive.

Ngjarjen e organizoi shoqata „Ikualiti" në partneritet me „E ardhmja e traditës" nga Reseni, në kuadër të projektit „Magjia e Prespës" nga programi #BEpërPrespën, i mbështetur nga Delegacioni i BE-së dhe i realizuar nga UNDP.

Aleksandar Stojanovski nga „E ardhmja e traditës" shpjegoi pse kjo do të thotë diçka: „Unë kam mundësi të kufizuar lëvizjeje, prandaj biçikleta adaptive më mundëson ta drejtoj me duar".

Shkupi ka shtigje. Pjesa tjetër e vendit - jo

Këtu vjen pjesa që organizatorët e thanë hapur, dhe që vlen të lexohet dy herë.

„Në Shkup ka më shumë shtigje për çiklizëm adaptiv, por nëpër vendet lokale dhe turistike, për fat të keq, infrastruktura nuk është mjaftueshëm e zhvilluar", tha Gere Tripkov nga „Ikualiti".

Domethënë: një njeri me aftësi të kufizuara në Shkup mund të ngasë. I njëjti njeri në Resen, Pretor ose Bërçinë - varet nga ajo nëse ndonjë shoqatë do të organizojë ngjarje. Infrastruktura shtetërore për turizëm të qasshëm, në një vend që liqenet i shet si ofertën kryesore turistike, reduktohet në kaq.

Nga shtatori, me qira

Ka edhe një rezultat konkret, çka nuk ndodh gjithnjë me projekte të këtij lloji. Nga shtatori personat me aftësi të kufizuara në Prespë do të mund të marrin me qira biçikleta adaptive - secila me bateri dhe motor që ndihmon gjatë ngasjes. Çmimet: 1.500 denarë për ato më të voglat, nga 2.000 deri 2.500 denarë për biçikletat me pajisje më të mëdha.

UNDP në muajt e ardhshëm do të trasojë një shteg dheu çiklistik prej mbi 100 kilometrash pranë Liqenit të Prespës, që do të lidhë Konjskon me Dupenin e Poshtëm, me një pjesë të dedikuar për çiklizëm adaptiv.

Nëse kjo ndërtohet, Prespa do të jetë vendi i parë në shtet ku qasshmëria nuk varet nga ajo nëse dikush do të sjellë biçikletë nga jashtë. E deri atëherë, biçikleta adaptive më e shpejtë në Maqedoni mbetet një tandem 26-vjeçar, me një bashkëngasës që di kur të niset dhe kur të ndalet.