Dodik ndërroi rrobat për pesë ditë: Kush dje ishte mercenar i tij në Serbi, sot është „çështje parësore politike“

Më 25 tetor Milorad Dodik priste rezultatet e zgjedhjeve në Serbi në shtabin zgjedhor të SNS-së në Beograd. Aty ishte edhe kur Aleksandar Vuçiq e pranoi humbjen. Po atë mbrëmje e uroi fituesin. „E uroj Listën e Studentëve për fitoren“, shkroi ai, shtoi se „zëri i popullit është zëri i Zotit“ dhe porositi: „Shkojmë përpara, së bashku.“

Pesë ditë më vonë, në televizionin ATV, kishte tashmë edhe doktrinë. „Duhet të kujdesemi të ndërtojmë marrëdhëniet më të mira me Serbinë dhe ne në pushtet në Republikën Serbe në këtë drejtim nuk llogarisim. Marrëdhëniet më të mira me pushtetin për ne janë çështje parësore politike“, tha Dodik. Lista e Studentëve fitoi rreth 140 nga 250 vende deputetësh. Para shifrave të tilla parimet ndryshojnë shpejt.

Një javë para votimit tingëllonte ndryshe. Në televizionin Prva i bëri thirrje votuesve nga Republika Serbe ta mbështesin Vuçiqin, ndërsa humbjen e studentëve e quajti historike. „Të mposhtet politikisht ajo strukturë bllokuese është një nga ngjarjet historike në historinë e Serbisë që do ta shënojë shekullin e ardhshëm. Ja, u përpoqët, nuk ia dolët, populli nuk ju do, mirupafshim, ditë të mbarë“, fliste ai atëherë.

Mbështetësit e Listës së Studentëve i quante të prishur dhe mercenarë, ndërsa mbështetjen nga fqinjët ia atribuonte interesave të huaja, pa prova. „Nëse këtë e mbështet publikisht Kurti, do të thotë se është paguar. Si edhe këta nga Mali i Zi, pastaj myslimanët nga Sarajeva“, pretendonte ai. Në një intervistë për një media beogradase më 15 tetor paralajmëronte se Republika Serbe do të ishte një nga shënjestrat e para nëse studentët vijnë në pushtet. Në një tubim mbështetjeje për Vuçiqin në Sremska Mitrovicë në shkurt 2025 foli për „qelbësira“ që e quajnë veten Serbi e dytë ose e tretë, pa i përmendur drejtpërdrejt studentët, ndërsa deklarata u interpretua si sulm ndaj kundërshtarëve të regjimit të Vuçiqit.

Ndaj vërejtjeve se në fushatë e kishte mbështetur hapur Vuçiqin, Dodik nxori një as nga mënga: Boris Tadiqin. „Po, po a e vure re se isha në tubimin e fundit të Boris Tadiqit? Nuk e vure re. Dhe kjo është puna ime“, tha ai. „Ne nga Republika Serbe duhet të punojmë kështu. Duhet të jemi me njerëzit e zgjedhur zyrtarisht në Serbi dhe kjo është parësore.“

Të paktën këtu është i sinqertë. Në vitin 2012 mori pjesë në një tubim parazgjedhor të Partisë Demokratike të Tadiqit, ndërsa pasi Tadiqi i humbi zgjedhjet presidenciale nga Tomisllav Nikoliq, Dodik shpejt njoftoi bashkëpunim me presidentin e ri. Pastaj erdhën vite afërsie me Vuçiqin: Serbia e mbështeste financiarisht dhe politikisht Republikën Serbe, ndërsa Dodik rregullisht e mbështeste Vuçiqin dhe partinë e tij. Ky është modeli. Pushteti në Beograd ndryshon, Dodik mbetet dhe ndërron xhaketën.

Prandaj kjo humbje për të nuk është problem ideologjik, por praktik: humbi aleatin në Beograd që i ishte mbështetje. „Po si t'i shmang marrëdhëniet e mira? Dua të kem marrëdhënie të mira me të gjithë“, thotë tani. Ballkani i njeh mjeshtra të tillë të ndërrimit të rrobave. Rrallë kush e bën këtë kaq shpejt, para kamerave, me regjistrimet e fjalimeve të veta ende të freskëta në internet.

E hapur mbetet vetëm një gjë: çfarë mendojnë fituesit. Si do të reagojnë, mbetet të shihet. Ata të cilëve u porosiste „mirupafshim, ditë të mbarë“ tani mund t'ia kthejnë përshëndetjen.