Vuçiqi i mundur bërtet „hitlerizëm i pastër“ dhe flet për grevë urie, ndërsa për ngushëllim e pret Orbán në shtëpinë e të atit

Pesë ditë pasi humbi zgjedhjet, Aleksandar Vuçiq u ul në një studio televizive për një intervistë të madhe si lider i opozitës. Filloi si njeri i pajtuar me fatin: „Duhet të mësoni të humbni.“ Kjo zgjati pak. Pastaj erdhën radhën Kominterna, Goli Otok, „agjenda pol-potiste“, belgët që i mbanin kongolezët në kafaze dhe fjalia që e përshkroi gjithë mbrëmjen: „Hitlerizëm i pastër, i pastër, i pafalsifikuar.“

Çfarë është saktësisht „hitlerizmi“

Shkak janë dy aksione policore. Sipas Vuçiqit, policia hyri në ambientet e Partisë së tij Përparimtare Serbe në Sremska Mitrovicë, ku kishte një qendër thirrjesh, ndërsa në Nish e ndaloi 19-vjeçarin Luka Avramoviq sepse kishte një trekëmbësh dhe një kamerë. „Po arrestoni një fëmijë para të atit“, tha ai. Nëse është kështu, kjo është punë serioze dhe dikush duhet të përgjigjet.

Vetëm se tregimi ka një vrimë. Lista e studentëve fitoi 140 vende deputetësh, ndërsa lista e Vuçiqit 104, por pushtet i ri ende nuk ka: në 53 qendra votimi votimi përsëritet më 1 nëntor, Kuvendi i ri nuk është konstituuar, qeveria nuk është formuar. Vetë Vuçiqi thotë se „nuk do ta formojnë së shpejti“. Kush atëherë u urdhëron policëve për të cilët ankohet?

Dhe diçka tjetër. Ai shpjegon se gjyqtarët dhe prokurorët nuk mund të ndërrohen sepse „kanë mandatin e tyre“, ndërsa pak më vonë ankohet për „gjykata dhe prokurori revolucionare“. Pra, njerëzit që sot i quan revolucionarë ishin ulur në ato karrige edhe kur ai ishte në pushtet?

Arkivoli, një milion njerëz dhe greva e urisë

Pjesa më dramatike erdhi kur foli për burgun. Vuçiqi imagjinoi një skenar ku do të flejë nga 12 orë, do të shkruajë libra për kundërshtarët dhe do të kërkojë që çdo gjykim të transmetohet drejtpërdrejt - „përndryshe grevë urie“. Dhe nëse hyn në grevë, tha ai, kjo është deri në fund: do të duhet ta nxjerrin arkivolin deri te varrezat, ndërsa atëherë „një milion njerëz“ në rrugë do t'i shkelnin. „Njeriun që është gati të vuajë nuk mund ta mposhtni“, porositi ai dhe shtoi se askënd kaq të vendosur nuk ka njohur.

Deri para një jave kishte parti, shumicë dhe ekrane. Tani vetë po e shkruan skenën me arkivolin e vet.

Orbán në shtëpinë e të atit

„Ende shpresojnë se do të ik“, tha Vuçiqi dhe theksoi se askush nga familja e tij e gjerë nuk e ka lënë vendin. Pastaj njoftoi një mysafir: sot, në vizitë private, e pret Viktor Orbán, në shtëpinë e të atit. Orbán edhe vetë e humbi pushtetin dhe tani është lider i opozitës hungareze, ndërsa Vuçiqi e përmend si shembull: sipas tij, ishte ulur në 16-17 për qind, ndërsa tani është në 23.

Te maqedonasit emri Orbán zgjon edhe një tjetër asociacion: Hungaria nën pushtetin e tij në vitin 2018 i dha azil Nikola Gruevskit. Mysafir interesant për një mbrëmje kur shpjegon se nuk do të ikësh.

Pretendime pa prova

Pjesa tjetër është repertor i njohur. Te studentët u derdh „një mal me para“, ndërsa nga kush - nuk tha. Dikush ia ngushtoi kanalet në rrjetet sociale, kështu që në javën e fundit të fushatës nuk arrinte as 5.000 pëlqime, për të pasur 60.000 pas zgjedhjeve. Tri fabrika për pesë ditë njoftuan largimin nga Serbia - cilat, nuk tha. Nëse ka prova, tani është momenti t'i tregojë.

Kapitull më vete është televizioni. „Për 14 vjet diktatori Vuçiq nuk mbylli asnjë televizion“, tha ai, me ironi për veten, dhe paralajmëroi se mbyllja e një televizioni do t'i nxjerrë njerëzit e tij në rrugë. Në të njëjtën kohë ankohet që në shërbimin publik nuk lëshuan as një sekondë prej tij në festën familjare të slavës. Shërbimi publik këto ditë u kërkoi falje shikuesve për të kaluarën e vet, ndërsa drejtoresha u largua. Kujt i shërbeu me vite, Vuçiqi nuk tha.

Kur bie lideri, bie edhe shteti

Në fund erdhi edhe fjalori standard ballkanik. Dorëzimi i Milan Radoiçiqit në Prishtinë do të nënkuptonte „fundin e ekzistencës së Serbisë“ dhe njohjen formalo-juridike të Kosovës. Autonomia më e madhe për Vojvodinën është „dëshirë kroate“. Pa luftë, „e mbyllim derën, e fikim dritën dhe na mbaroi shteti“. Ballkani e di këtë skenë përmendsh: kur lideri bie, papritur në rrezik është edhe shteti. A është vërtet kështu, apo vetëm kështu i konvenon liderit?

Vuçiqi thotë se nuk ka plane të kthehet, ka vetëm plane „të luftojë kundër terrorit“. Ndërsa të tjerëve ua ka llogaritur afatin: i luti shikuesit të mbajnë mend si do të jetë ekonomia „pas dy vjetësh, kur të bien nga pushteti“. Kush e lexon këtë si lamtumirë, nuk ka parë me kujdes.