Fondi Monetar Ndërkombëtar dhe Ukraina arritën marrëveshje për një pagesë të re prej 690 milionë dollarësh, me të cilën paketa e përgjithshme e programit aktual arrin rreth 2,2 miliardë dollarë. Në shikim të parë, kjo është lajm i mirë për një vend në luftë. Por si gjithmonë te FMN-ja, paratë vijnë me listë çmimesh.

Marrëveshja është në nivel ekspertësh dhe ka të bëjë me rishikimin e parë të aranzhimit katërvjeçar. Shefi i misionit të FMN-së, Gavin Grej, e përshkroi atë si „spirancë e qëndrueshme për programin ekonomik në një kohë pasigurie gjeopolitike jashtëzakonisht të lartë“ - mënyrë diplomatike për të thënë se pa këtë mbështetje, ekonomia ukrainase do të ishte në gjendje edhe më të rëndë.

Kushtet janë aty ku nis pjesa e vështirë. FMN-ja kërkon një reformë tatimore gjithëpërfshirëse për të rritur ndjeshëm të ardhurat shtetërore, heqjen e përjashtimit nga TVSH-ja për dërgesat e vogla të importit, luftë më të rreptë kundër evazionit fiskal dhe një reformë të shpejtë të regjimeve tatimore të thjeshtuara për ta zvogëluar ekonominë gri.

Rritja ekonomike e Ukrainës për vitin 2026 parashikohet vetëm 1 deri në 1,6 për qind, e ngadalësuar nga lufta dhe tronditjet globale. Megjithatë, vendi i plotësoi të gjitha kriteret sasiore deri në mars, çka FMN-ja e quajti „qëndrueshmëri të jashtëzakonshme“.

Për lexuesin ballkanik kjo është dinamikë e njohur. FMN-ja jep paratë, por kërkon reforma që i ndien më shumë njeriu i thjeshtë - tatime më të larta, më pak përjashtime, arkëtim më të rreptë. Ndihma është reale, por edhe çmimi është real. Kur fondi hyn nga dera, reformat hyjnë nga dritarja - dhe faturën, si zakonisht, e paguan qytetari.