Ka ëmbëlsira që duken sikur kërkojnë dorë mjeshtri, por në të vërtetë kërkojnë vetëm durim. Pavlova është pikërisht e tillë - e lehtë si re, kërcitëse nga jashtë, e butë nga brenda, e zbukuruar me krem dhe fruta të freskëta. Emrin e mban nga balerina ruse Ana Pavlova; kur e krijuan, donin të imitonin tutunë e saj të baletit. Australia dhe Zelanda e Re grinden deri më sot se kush e shpiku i pari, çka vetvetiu tregon sa vlerësohet.

Sekreti nuk është te përbërësit, por në një minutë vëmendje. Për bazën ju duhen 4 të bardha veze në temperaturë dhome, 250 gramë sheqer, nga një lugë çaji niseshte misri, uthull (ose lëng limoni) dhe vanilje. Të bardhat rrahen derisa të formohen majat e buta, pastaj sheqeri shtohet gradualisht - pikërisht ajo shtim graduale e bën përzierjen të shndritshme dhe të qëndrueshme. Në fund përzihen butësisht niseshteja, uthulla dhe vanilja.

Formohet një rreth prej rreth 20 centimetrash në letër pjekjeje dhe piqet në 120 gradë rreth 60 deri 75 minuta. Hapi më i rëndësishëm është ai që të gjithë e nxitojnë: pas pjekjes furra fiket, ndërsa pavlova lihet të ftohet brenda, pa hapur derën. Kështu nuk plas dhe nuk ulet. Uthulla e mban kremoze nga brenda, niseshteja i jep strukturë.

Kremi është i thjeshtë - 250 mililitra ajkë me të paktën 35 për qind yndyrë, e rrahur me një lugë sheqer pluhur. Sipër vihen fruta të freskëta: luleshtrydhe, kivi, boronica, mango ose maracuja. Një këshillë nga mjeshtrit: frutat e thartë e thyejnë qëllimisht ëmbëlsinë dhe ëmbëlsira nuk duket shumë e rëndë. Dhe rregulli i fundit - pavlova nuk vendoset në frigorifer; përgatitet vetëm pak para se të shërbehet. Kaq. Duket sikur jeni munduar me orë të tëra, ndërsa në të vërtetë vetëm keni pritur si duhet.