Pas hapjes së Ngushticës së Hormuzit, e arritur përmes një armëpushimi të përkohshëm mes Iranit dhe SHBA-së, çmimet e naftës ranë të hënën. Por analistët menjëherë i hodhën ujë të ftohtë euforisë - rikuperimi i plotë i furnizimit me naftë nuk do të zgjasë ditë, por javë, madje muaj.

Përmasat janë të mëdha. Para konfliktit, nëpër këtë kalim të ngushtë detar kalonte një e pesta e naftës botërore. Tani qindra anije tregtare ende nuk mund të kalojnë - sipas vlerësimeve, rreth 500 mjete lundruese presin në Gjirin Persik, dhe nuk mund ta përdorin të gjitha njëherësh ngushticën. Para lundrimit të sigurt, thonë ekspertët, duhet pastrimi i minave dhe rivendosja e korridoreve ndërkombëtarisht të njohur.

Edhe prodhuesit, po ashtu, nuk mund t'i kthejnë për një ditë sasitë e mëparshme. Arabia Saudite dhe Emiratet e Bashkuara Arabe mund të rikuperohen më shpejt nëpër rrugë alternative, ndërsa Iraku përballet me vështirësi shumë më të mëdha. „Disponimi qartë u përmirësua. Por disponimi nuk është e njëjta gjë me ofertën", e përmbledh figurshëm një analist. Ekonomistët vlerësojnë se rrjedhat energjetike mund të kthehen në 80 për qind të nivelit para konfliktit vetëm rreth shtatorit.

Për Ballkanin ky nuk është lajm i largët nga bursat e naftës. Çdo lëvizje e çmimit global të naftës brenda pak javësh arrin te pompat te ne, në çmimin e karburantit, transportit dhe në fund - të gjithçkaje që ngitet e dorëzohet. Kur lojtarët e mëdhenj luftojnë dhe negociojnë mbi një ngushticë në anën tjetër të botës, fatura jorrallë përfundon në buxhetin e një familjeje të zakonshme ballkanike. Armëpushimi është lajm i mirë; vetëm mos prisni që benzina të lirohet menjëherë.