„Puls" sërish në gjykatë, sërish askush nuk është fajtor

Nisi gjyqi ndaj grupit të dytë të policëve për rastin „Puls", dhe siç pritej, nëntë të akuzuarit u deklaruan të pafajshëm. Sipas akuzës, me nënshkrimet dhe vlerësimet e tyre pozitive mundësuan punën e paligjshme të klubit ku humbën jetën 63 të rinj, ndërsa përfitimi nga lejet e paautorizuara matet në disa qindra mijëra denarë. Shifra që, përballë 63 varreve, tingëllojnë groteskisht të vogla. Familjet që varrosën fëmijët ulen në të njëjtën sallë gjyqi dhe dëgjojnë se si sistemi që duhej t'i mbronte tani mbron veten. Pyetja „kush do të përgjigjet" është aq e vjetër sa edhe tragjedia, dhe përgjigje ende nuk ka.

SDSM numëron miliona në tendera, firmat mbeten të njëjtat

Në anën tjetër të fushës politike, opozita hapi faturën e vet: dy firma, pretendon SDSM, morën gati 36 milionë euro tendera për dy vjet. Disa shpërndajnë, të tjerët numërojnë, dhe firmat mbeten të njëjtat pavarësisht kush është në pushtet. Qytetari që i paguan ato tendera me taksa meriton një përgjigje, jo edhe një konferencë për shtyp ku njëra palë akuzon dhe tjetra tund dorën. Në Ballkan, aritmetika e tenderave ka zakon të mbetet e pazgjidhur saktësisht aq sa duhet për t'u harruar.

Ujëvarat shterojnë, dhe përgjegjësi nuk ka

E njëjta përgjegjësi e munguar po i shuan në heshtje edhe ujëvarat maqedonase. Ujëvara e Smollarës dhe e Koleshinës po shterojnë nën presionin e hidrocentraleve të vogla, prerjeve të paligjshme dhe thatësirës, dhe askush nuk del para kamerës të thotë se ishte gabimi i tij. Ujëvara nuk proteston dhe nuk voton, prandaj kalon kaq lehtë në fund të listës së prioriteteve. Kur një rrallësi natyrore vdes ngadalë, rrallë dikush përfundon me gishtin nga vetja.

Një fundjavë ku qytetarët bënë punën e shërbimeve

Pamjen e ditës e tregon më së miri pastrimi i madh: 70.688 njerëz nxorën 685 tonë mbeturina për një fundjavë të vetme. Shifra është mbresëlënëse dhe prekëse, por tërheq pas vetes një pyetje të pakëndshme - ku ishin përgjegjësit që marrin rrogë për pastrim? Pastrimet vullnetare janë të bukura derisa bëhen zëvendësim i përhershëm i shërbimeve që ekzistojnë pikërisht për këtë. Banorëve në Saraj, Sopishtë dhe Petrovec ndërkohë u mungoi rryma për gati një ditë të tërë pune, dhe e drejta për të pyetur „a mund më shpejt" nuk u hoq bashkë me tensionin.

Ura Estakada sërish në tryezë

Në Gazi Babë nisi sanimi i urës Estakada, një nga kalimet kyçe nëpër të cilin çdo ditë kalojnë mijëra automjete. Urat e Shkupit sanohen prej dekadash, e megjithatë çdo vit njëra prej tyre përfundon në faqet e para. A do të mbajë riparimi këtë herë në heshtje, apo do të radhitet në vargun e ndërhyrjeve që zgjasin derisa të çahet plasaritja tjetër - do ta shohim me shiun e parë të madh.

Një lajm i mirë: Tetova dhe „Vezilka"

Jo gjithçka është në shenjën e papërgjegjësisë. Tetova mori premtimin për një investim prej 20 milionë eurosh dhe 412 vende pune, ndërsa shteti lajmëroi qendrën e tij të parë për inteligjencë artificiale „Vezilka", me vlerë 6,5 milionë, me synimin të ndërtojë një model gjuhësor maqedonas në vend që të varemi nga mjetet e huaja që na kuptojnë dobët. Të dyja tingëllojnë shkëlqyeshëm në letër - dhe tek ne pikërisht në letër tingëllojnë më bukur projektet. Vezilka, qëndistarja e veshjes popullore, punoi me durim dhe me fill që zgjat dekada; e njëjta gjë do të kërkohet edhe nga këto premtime - jo vetëm të hapen, por të rezistojnë.

Lufta që u kthye në shtëpi

Përtej kufijve, lufta që Moska dëshiron ta mbajë larg qytetarëve të vet u kthye sërish në shtëpi: dronët ukrainas i vunë flakën rafinerisë më të madhe të Moskës, vetëm 15 kilometra larg Kremlinit. Po atë ditë, një bombardues strategjik rus ra si një top zjarri mbi Irkutsk për shkak të një defekti teknik - një detaj që thotë diçka për flotën që Moska e nxjerr në parada. Ndërsa në Poloni, një karikaturist rus që tallte Putinin u qëllua për vdekje në mes të ditës. Kur një kritik i regjimit nuk është i sigurt as një mijë kilometra larg, mesazhi nuk i drejtohet vetëm të vdekurit.

Për fund, diçka më e lehtë: basketboll

Për të dalë nga pjesa më e rëndë e ditës - Nju Jorku është kampion i NBA-së pas gjysmë shekulli. Xhejlen Bransoni doli nga hija e Donçiçit dhe e mori titullin me Niksit, ndërsa në shtëpi basketbollistët tashmë shohin drejt sfidave të radhës. Gjysmë shekulli pritje për një trofe është një durim më vete - por të paktën është një pritje që përfundoi me festë, dhe jo me edhe një pyetje se kush do të përgjigjet.

Nëse diçka e lidh pjesën më të rëndë të ditës, është e njëjta zbrazëti: institucione që dinë të lajmërojnë, të ndajnë dhe të mburren, por rrallë të përgjigjen. Nga salla e gjyqit për „Puls" deri te ujëvarat e shteruara, pyetja është gjithmonë e njëjta - dhe përgjigjja, si zakonisht, askund.