Huan Tamaris ndërroi jetë në moshën tetëdhjetë e tre vjeç në spitalin „Kliniko San Karllos” në Madrid. Lajmin e publikoi vajza e tij Ana, në rrjetet sociale, me një fjali që vlen më shumë se çdo nekrologji zyrtare: „Me pikëllim të madh sot i them lamtumirë babait tim Huan Tamaris, njeri i pabesueshëm, shumë i dashur dhe i respektuar nga të gjithë.”

Për breza spanjollësh ai nuk ishte iluzionist. Ai ishte njeriu nga televizioni me flokë të gjatë, me kapelë dhe me të qeshurën që shpërthente para se truku të mbaronte fare. Nga vitet shtatëdhjetë deri në të nëntëdhjetat, Tamarisi e mbante televizionin spanjoll me letra dhe me mbajtjen e një pauze - dy gjëra që sot asnjë montazhier nuk do t'ia lejonte.

Ajo që pak veta jashtë profesionit e dinë është se ai ishte edhe teoricien. Shkruante manuale dhe vepra teorike për magjinë, për diçka që shumica e njerëzve e konsiderojnë argëtim e jo disiplinë me literaturë të vetën. Mes mjeshtrave të letrave emri i tij shqiptohet me një peshë që rrallë e merr ndonjë artist spanjoll në cilëndo degë.

Në një intervistë për „El Pais” të vitit 2019 tregoi se kishte studiuar fizikë, ndërsa ëndërronte filmin. Magjia erdhi para të dyjave: në moshën katër apo pesë vjeç pa një shfaqje në Madrid, ndërsa në gjashtë u kërkoi tre mbretërve një kuti me truqe. Nga ajo kuti doli një karrierë gjashtëdhjetëvjeçare.

Nga katër fëmijët e tij vetëm Ana e trashëgoi obsesionin. Ajo sot udhëheq Shkollën e Madhe të Magjisë që mban emrin e saj. Ky është i vetmi lloj trashëgimie që në këtë profesion do të thotë diçka - askush nuk trashëgon një truk, trashëgohet vetëm durimi për ta ushtruar të njëjtën lëvizje një mijë herë.

Tamarisi nuk e kishte llogarinë që sot mësohet në çdo agjenci përmbajtjeje. Nuk kishte formë të shkurtër, nuk kishte grep në tri sekondat e para. Kishte shpjegime të gjata, të qeshur me zë dhe besim të plotë se publiku do të duronte. Duroi, gjashtëdhjetë vjet. Pyetja që mbeti pezull është nëse sot dikush do t'i jepte fare aq kohë në ekran.