Хуан Тамарис почина на осумдесет и три години во болницата „Клинико Сан Карлос” во Мадрид. Веста ја објави неговата ќерка Ана, на социјалните мрежи, со реченица што вреди повеќе од секој официјален некролог: „Со огромна тага денес се збогувам со татко ми Хуан Тамарис, неверојатен човек, многу сакан и почитуван од сите.”

За генерации Шпанци тој не беше илузионист. Тој беше човекот од телевизија со долгата коса, шеширот и смеата што пукаше пред самиот трик да заврши. Од седумдесеттите до деведесеттите Тамарис ја држеше шпанската телевизија со карти и со држење пауза – две работи што ниту еден монтажер денес не би му ги дозволил.

Она што малкумина надвор од струката го знаат е дека тој беше и теоретичар. Пишуваше прирачници и теориски дела за магијата, за нешто што повеќето луѓе го сметаат за забава, а не за дисциплина со сопствена литература. Меѓу мајсторите на картите неговото име се изговара со тежина што ретко ја добива некој шпански уметник во која било гранка.

Во интервју за „Ел Паис” од 2019 година раскажа дека студирал физика, а сонувал за филм. Магијата дошла порано од двете: на четири или пет години видел претстава во Мадрид, а на шест побарал кутија со трикови од трите кралеви. Од таа кутија излезе кариера долга шеесет години.

Од неговите четири деца само Ана ја наследи опседнатоста. Таа денес ја води Големата школа за магија што го носи нејзиното име. Тоа е единствениот вид наследство што во оваа професија воопшто нешто значи – никој не наследува трик, се наследува само трпението да се вежба истиот потег илјада пати.

Тамарис ја немаше пресметката што денес се учи во секоја агенција за содржина. Немаше кратка форма, немаше кука во првите три секунди. Имаше долги објаснувања, гласна смеа и целосна верба дека публиката ќе издржи. Издржа, шеесет години. Прашањето што остана да виси е дали денес некој воопшто би му дал толку време на екран.