„Fillova të mbaja dietë kur isha pesë vjeç." Fjalia është e Ilaria Bolduinit, e thënë në një intervistë më një gusht, dhe nuk është metaforë. Pesë vjeç. Moshë në të cilën fëmija mëson të lidhë lidhëset e këpucëve, jo të numërojë kalori.

Sot është 42 vjeç dhe ka shtatë fëmijë. Pas saj qëndrojnë gati dy dekada në të cilat, siç thotë vetë, kaloi nëpër gjithçka - anoreksi, bulimi, ngrënie e tepruar, ngrënie e pamjaftueshme. Listën e shqipton si dikush që numëron qytete nëpër të cilat ka kaluar, jo diagnoza.

Detaji që e tregon gjithë historinë

Një gjë nga përshkrimi i saj mbetet e ngjitur: kishte frikë sa kalori mund të kishte pasta e dhëmbëve. Jo ëmbëlsira, jo darka - pasta e dhëmbëve. Aty nuk bëhet më fjalë për pamje ose kotësi. Bëhet fjalë për një mendje që çdo gjë e ka shndërruar në rrezik.

Thotë edhe atë që njerëzit rreth rasteve të tilla rrallë e kuptojnë: kur shikonte prapa fotografitë e vjetra, e shihte veten normale. Por në momentin kur ato fotografi bëheshin, ndihej si balenë. Pra problemi kurrë nuk ishte te pasqyra.

„Nuk mund të kisha marrëdhënie të mira"

Çmimin më konkret e përshkruan kështu: nuk ishte e lumtur, nuk mund të ndërtonte marrëdhënie, miqësi, as të dilte në darkë. Kjo është pjesa që nuk shihet në asnjë statistikë. Çrregullimi nuk të merr vetëm trupin - të merr darkat me njerëz, drekat e rastësishme, gjithë rrjetin shoqëror që e mban njeriun në këmbë.

Me fëmijët e vet tani thotë se përpiqet të veprojë ndryshe: në vend të rregullave dhe ndalesave, u jep mjete dhe u shtron një pyetje - si ndihesh pasi hëngre? Shëndetshëm për të sot do të thotë të mos fokusohet te pesha, por te ajo si ndihet, te forca dhe te shëndeti.

Tingëllon thjesht. Por provoni t'ua thoni atë gjysheve tona që prej dekadash e ndërtojnë dashurinë mbi pjatë, ose brezit që u rrit me komente për kilogramët në tryezën familjare. Aty mësohen mësimet e para për ushqimin, shumë përpara se dikush të hapë një aplikacion për numërim kalorish.