„Почнав да држам диета кога имав пет години.” Реченицата е на Иларија Болдвин, изговорена во интервју на прв август, и не е метафора. Пет години. Возраст на која детето учи да врзува врвки на патики, а не да брои калории.

Денес има 42 години и седум деца. Зад неа стојат речиси две децении во кои, како што вели самата, поминала низ сè – анорексија, булимија, прејадување, недојадување. Списокот го изговара како некој што набројува градови низ кои поминал, а не дијагнози.

Детаљот што ја кажува целата приказна

Едно нешто од нејзиниот опис останува залепено: се плашела колку калории би можела да има пастата за заби. Не колачот, не вечерата – пастата за заби. Тука веќе не станува збор за изглед или за суета. Станува збор за ум што ја претворил секоја работа во опасност.

Го кажува и она што луѓето околу такви случаи ретко го разбираат: кога се гледала наназад на стари фотографии, се гледала себеси како нормална. Но во моментот кога тие фотографии биле правени, се чувствувала како кит. Значи проблемот никогаш не бил во огледалото.

„Не можев да имам добри односи”

Најконкретната цена ја опишува така: не била среќна, не можела да гради односи, пријателства, ниту да излезе на вечера. Тоа е делот што не се гледа во ниту една статистика. Растројството не ти го зема само телото – ти ги зема вечерите со луѓе, случајните ручеци, целата социјална мрежа што ја држи човекот на нозе.

Со своите деца сега вели дека се обидува да работи поинаку: наместо правила и забрани, им дава алатки и им поставува едно прашање – како се чувствуваш откако јадеше? Здраво за неа денес значи да не се фокусира на тежината, туку на тоа како се чувствува, на сила и на здравје.

Звучи едноставно. Но обидете се тоа да им го кажете на нашите баби што со децении ја градат љубовта врз тањир, или на генерацијата што порасна со коментари за килограмите на семејна маса. Тука се учат првите лекции за храна, многу пред некој да отвори апликација за броење калории.