Kryeministri Hristijan Mickoski sërish e hapi temën më të vështirë në politikën maqedonase - kërkesat e Bullgarisë. Mesazhi i tij është se këto kërkesa nuk janë të reja: janë të njëjta si në vitin 2022, të njëjtat që pushteti i mëparshëm tashmë i pranoi. Vetëm se këtë radhë, pohon ai, me ndryshimet kushtetuese nuk mbyllet pyetja, por hapet një kuti e Pandorës.

„Kjo hap një kuti të Pandorës“, deklaroi Mickoski. „Vjen një plan veprimi, pastaj puna e komisionit historik, pastaj Protokolli 2, me edhe rreth pesëmbëdhjetë kërkesa shtesë që shteti duhet t'i plotësojë.“ Me fjalë të tjera - ndryshimet kushtetuese nuk janë fundi, por hapi i parë pas të cilit vijnë edhe pesëmbëdhjetë.

Në zemër të mosmarrëveshjes, si gjithmonë, është identiteti. „Për ne Goce Dellçev është pjesë e identitetit maqedonas, për ta është bullgar. Kryengritja e Ilindenit është pjesë e identitetit tonë, ata e quajnë Preobrazhenie“, kujtoi kryeministri. Këto janë dallime që nuk zgjidhen me nënshkrim, e megjithatë pikërisht nënshkrimi kërkohet.

Për takimin e presidentes Siljanovska-Davkova me u.d. presidenten bullgare Jotova në Sofje, Mickoski ishte i përmbajtur: „Vërtet nuk e di se çfarë mund të pres.“ Njëkohësisht përsëriti se personalisht dëshiron marrëdhënie të mira me fqinjët, por si kryeministër do ta mbrojë identitetin - parim që e quajti „rrugë me dy kahe“.

Dhe këtu është ajo që çdo qytetar tashmë e di nga përvoja. Çdo qeveri premton se do ta mbrojë identitetin, çdo opozitë pretendon se tjetra po e shet. E Bullgaria, ndërkohë, thjesht mban të njëjtën listë kërkesash dhe pret. „Nuk premtojmë mrekulli, sepse nuk jemi mrekullibërës“, tha Mickoski. Ndoshta e vetmja fjali e sinqertë në gjithë procesin - dhe e vetmja me të cilën do të pajtoheshin të gjitha palët.