Земјата што извезува нафта на половина свет почна да го рационира горивото за сопствените возачи. Руската компанија Татнефт воведе ограничување на својата мрежа бензински станици низ цела Русија – по околу 20 литри бензин и 40 литри дизел по возило. Кога производител на нафта почнува да дава гориво на капки, нешто во машината крцка.

Татнефт не е најголемиот играч – држи околу 8-9 проценти од руското производство на бензин, наспроти Роснефт со околу 35 отсто, Лукоил со 20-25 и Гаспром нефт со 12-15. Но токму затоа потегот е значаен: кога еден среден играч воведе еднообразно ограничување на сите локации, тоа е посилен сигнал од повремените, локални мерки на другите. Лукоил ограничи продажба во канти на одделни места во Москва и суспендира картички за гориво во Нижни Новгород, додека Роснефт брзо укина дел од рестрикциите.

Официјалната порака е дека нема криза на национално ниво, само притисок врз снабдувањето. Можеби. Но рационирањето е збор што влади не го изговараат лесно, особено земја што својот идентитет го гради врз енергетската моќ. Кога снабдувачот на половина Европа мери литри пред своите граѓани, прашањето не е дали има проблем, туку колку долго ќе може да се нарекува со друго име.

За регионот ова е потсетник колку енергијата е кревка работа дури и кај оние што мислиме дека ја имаат во изобилство. Цените на горивото на Балканот секогаш реагираат на она што се случува подалеку отколку што изгледа. Дали кај нас би се однесувале поинаку ако резервите почнат да се мерат? Прашање што вреди да го имаме на ум додека гледаме како се рационира таму каде што најмалку очекувавме.