Tetë vjet pas vdekjes së princit Henrik të Danimarkës, nipi i tij konti Nikolla foli për herë të parë për atë se çfarë do të thotë të humbësh gjyshin ndërsa bota përreth teje kërkon të vazhdosh sikur asgjë nuk ka ndodhur. Henriku vdiq në shkurt 2018, dhe vetëm një ditë pas varrimit, konti i ri ishte tashmë në Londër - në një paradë mode të Burberry-t, për t'u kthyer në Danimarkë dy ditë më vonë.

Pikërisht ai imazh zbulon të vërtetën pas titujve mbretërorë. Ndërsa publiku vajtonte një princ-bashkëshort, për Nikollën humbja ishte më intime dhe më e thjeshtë. „Ndoshta shumë njerëz ndien se humbën princin e tyre bashkëshort, por për mua - unë humba vetëm gjyshin“, thotë ai. Një fjali që kushdo që ka varrosur një njeri të afërt e kupton pa përkthim.

Ajo që konti i ri e përshkruan më sinqerisht është çarja që pak kush guxon ta pranojë me zë: si të mbetesh i tëri kur sot pret në një pistë mode, e pardje ke qëndruar pranë një arke morti. „Është e vështirë të mbash ekuilibrin mes të qenit euforik dhe i trishtuar, e pastaj sërish euforik“, pranon Nikolla. Mbretërore apo jo, dhimbja nuk i bindet asnjë orari.

Për familjen, Henriku qartë ishte më shumë se një figurë ceremoniale. Nikolla e përshkruan si figurë bashkuese - njeriun rreth të cilit mblidheshin edhe të moshuarit edhe të rinjtë. Janë pikërisht figura të tilla që, kur nuk janë më, lënë një zbrazëti që nuk mbushet me trashëgimi apo me titull, por ndihet në çdo tubim familjar që më pas duket pak më i paplotë.

Mënyra si e ruan kujtimin është e heshtur, pa spektakël. Nikolla riprodhon fotografi të përbashkëta nga e kaluara, sidomos në vreshtin Château de Cayx në jug të Francës, vendin që gjyshi i tij e donte. Jo një postim për kamerat, por një ritual personal - kthimi në të njëjtin vend për të ndier se dikush është ende i pranishëm. Ndonjëherë nderimi më i madh ndaj dikujt nuk është një përmendore, por një shëtitje e përsëritur nëpër vreshtin që ai e mbolli.