Industria në Maqedoni po mbetet në heshtje pa punëtorë, dhe më së shumti atje ku më së paku mund t'ia lejojmë vetes - në miniera. Shifrat janë publikuar, por pyetjen që hapin rrallë kush dëshiron ta thotë.

Sipas të dhënave të Entit Shtetëror të Statistikës, të publikuara më 3 korrik, numri i të punësuarve në industri në periudhën janar-maj 2026 është ulur për 3 për qind në krahasim me të njëjtën periudhë vitin e kaluar. Rënia më e madhe është në miniera dhe nxjerrjen e gurit - minus 7,3 për qind, e ndjekur nga industria përpunuese me një rënie prej 2,5 për qind. Përjashtimi i vetëm i ndritur është sektori i furnizimit me energji, që shënon një rritje të lehtë prej 1 për qind.

Rënia nuk kufizohet në një cep të ekonomisë - përhapet nëpër pothuajse të gjitha kategoritë. Më pak punëtorë ka te prodhimi i të mirave kapitale, te produktet konsumatore afatgjata dhe afatshkurtra, te produktet e ndërmjetme dhe te produktet energjetike. Kur një ekonomi humbet punëtorë njëkohësisht në kaq shumë fronte, kjo nuk është luhatje e rastësishme, por një trend që vlen të merret seriozisht.

Kurse pas shifrës prej 7,3 për qind në miniera fshihet historia më e gjerë e shanseve të humbura. Maqedonia me vite flet për investime të reja në sektorin minerar - projekte si miniera pranë Ilovica-Shtukës - që përfundojnë të bllokuara mes lejeve, protestave dhe pavendosmërisë politike. Rezultati është një sektor që dobësohet, humbet punëtorë dhe investitorë njëkohësisht, ndërsa fqinjët tërheqin pikërisht ato para që te ne kalojnë përbri derës.

Pyetja të cilën statistika nuk i përgjigjet është e thjeshtë: ku shkojnë ata punëtorë? Një pjesë ndoshta kalojnë në shërbime, një pjesë jashtë vendit, ku gjithsesi largohen mijëra çdo vit. Kur industria - baza e çdo ekonomie reale - zbrazet nga punëtorët, kjo nuk është një shifër për një fusnotë në raport, por një sinjal se diçka në model nuk funksionon. Dhe ndërsa pushteti mburret me stabilitet, statistika në heshtje shkruan një histori tjetër.