Danimarka Prensi Henrik'in ölümünden sekiz yıl sonra, torunu Kont Nikola, çevrendeki dünya hiçbir şey olmamış gibi devam etmeni beklerken bir büyükbabayı kaybetmenin ne demek olduğu hakkında ilk kez konuştu. Henrik Şubat 2018'de öldü ve cenazeden yalnızca bir gün sonra genç kont çoktan Londra'daydı - bir Burberry moda defilesinde, iki gün sonra Danimarka'ya dönmek üzere.

İşte tam bu görüntü, kraliyet unvanlarının ardındaki gerçeği açığa çıkarıyor. Kamuoyu bir prens eşi için yas tutarken, Nikola için kayıp daha mahrem ve daha yalındı. „Muhtemelen birçok kişi prens eşlerini kaybettiklerini hissetti, ama benim için - ben yalnızca büyükbabamı kaybettim“, diyor. Yakınını toprağa vermiş herkesin çevirisiz anladığı bir cümle.

Genç kontun en içtenlikle anlattığı şey, çok az kişinin yüksek sesle kabul etmeye cesaret ettiği yarılma: bugün bir podyumda beklerken, önceki gün bir tabutun yanında durmuşken nasıl bütün kalınır. „Coşkulu ile hüzünlü, sonra yeniden coşkulu olmak arasındaki dengeyi korumak zor“, diye itiraf ediyor Nikola. Kraliyetten olsun ya da olmasın, keder hiçbir takvime uymaz.

Aile için Henrik açıkça törensel bir figürden fazlasıydı. Nikola onu birleştirici bir figür olarak tanımlıyor - yaşlının da gencin de etrafında toplandığı adam. İşte böyle figürler, gittiklerinde, mirasla ya da unvanla dolmayan bir boşluk bırakır; bu boşluk, sonrasında biraz daha eksik görünen her aile toplantısında hissedilir.

Anıyı koruma biçimi sessiz, gösterişsiz. Nikola geçmişten ortak fotoğrafları yeniden canlandırıyor, özellikle Fransa'nın güneyindeki Château de Cayx bağında, büyükbabasının sevdiği yerde. Kameralar için bir paylaşım değil, kişisel bir ritüel - birinin hâlâ orada olduğunu hissetmek için aynı yere dönmek. Bazen birine gösterilen en büyük saygı bir anıt değil, onun diktiği bağda tekrarlanan bir yürüyüştür.