Moska nuk është e kënaqur. Pasi Maqedonia iu bashkua të ashtuquajturit „Koalicion i Vullnetarëve", ambasadori rus në Shkup, Dmitrij Zikov, doli me një reagim të ashpër: hapi, thotë ai, „në asnjë mënyrë nuk mund të quhet miqësor", dhe me të Maqedonia ka marrë përsipër „detyrime shumë serioze antiruse".

Koalicioni, i formuar në janar në Paris me 35 vende anëtare, është vënë në shënjestër nga diplomacia ruse si „projekt haptazi antirus" dhe „parti e luftës". Zikov përsëriti një kërcënim të njohur rus: çdo vendosje kontingjentesh ushtarake të Koalicionit në Ukrainë do të përbënte ndërhyrje të huaj dhe do t'i bënte ato njësi objektiva ushtarake legjitime. Një mesazh që, i mbështjellë në gjuhë diplomatike, prapëseprapë tingëllon si paralajmërim.

Interesant është edhe një detaj në kohën e ngjarjeve: Bullgaria u tërhoq nga Koalicioni në korrik, të njëjtin muaj kur u bashkuan Maqedonia dhe Moldavia. Ndërsa disa dalin, të tjerë hyjnë - dhe Ballkani, si aq herë në histori, sërish gjendet në vijën mes blloqeve të mëdha, i detyruar të zgjedhë anën në një llogari të huaj.

Deklarata ruse nënvizon gjithashtu se „shumica e qytetarëve" kanë qëndrim pozitiv ndaj Rusisë dhe se pjesëmarrja në përshkallëzim është në kundërshtim me interesat e vendit. Kjo është një lëvizje klasike retorike - të ndash popullin nga shteti i vet, dhe të sugjerosh se pushteti po bën diçka që „njerëzit e thjeshtë" nuk e duan. A është vërtet kështu, apo është vetëm një formulim i përshtatshëm diplomatik, është një pyetje së cilës as Moska as Shkupi nuk i japin përgjigje të sinqertë.

Ajo që mbetet është fakti: Maqedonia bëri një zgjedhje të qartë gjeopolitike, dhe Rusia nuk e harron lehtë këtë. Ku të çon kjo zgjedhje - drejt një integrimi më të shpejtë euroatlantik apo vetëm drejt edhe një fronti marrëdhëniesh të tensionuara - do ta tregojë koha. Ballkani e njeh këtë skenë përmendsh.