Një natë në flakë mbi Kiev: Rusia lëshoi mbi 30 raketa, ndërsa njerëzit numërojnë shpërthime në vend që të flenë

Kur një luftë zgjat mjaftueshëm gjatë, pushon së qeni lajm dhe kthehet në orar. Kievi sapo kaloi pikërisht këtë - një natë ku sirenat ulërijnë, e njerëzit numërojnë shpërthime në vend të deleve për të fjetur.

Rusia kreu një nga sulmet më të mëdha mbi kryeqytetin ukrainas deri tani. Sipas burimeve, drejt qytetit u lëshuan rreth 31 raketa balistike dhe tetë predha hipersonike „Cirkon” - armë që fluturojnë disa herë më shpejt se zëri dhe ndaj të cilave mbrojtja ajrore vështirë gjen përgjigje. Humbi jetën të paktën një person, ndërsa 13 u plagosën.

Shpërthimet e para jehuan rreth orës 1:30 me orën lokale. Sulmi zgjati deri në 2:38 të mëngjesit - gati një orë e tërë qiell në flakë mbi një qytet milionësh. „Ajo ishte nata më e tmerrshme e jetës sime”, tregoi Eleonora Belej, banore 30-vjeçare, duke shtuar se lagjja e saj është nën sulm pothuajse çdo muaj. Pothuajse çdo muaj. Ndaluni te kjo për një çast.

Kryetari Vitali Kliçko njoftoi se gjashtë të plagosur përfunduan në spital, ndërsa pesë persona u nxorën nga ndërtesat e dëmtuara. Zjarre shpërthyen në disa pjesë të qytetit - Dniprovski, Desnjanski, Solomjanski dhe Shevçenkivski. U dogjën ndërtesa banimi, tregje, automjete dhe depo. Stacioni i metrosë „Lukjanivska” u mbyll përkohësisht për shkak të dëmtimeve.

Sulmi erdhi si hakmarrje. Vetëm një ditë më parë, forcat ukrainase kishin goditur depo logjistike ruse në rajonet e Moskës dhe Tambovit, ku humbën jetën tetë njerëz. Presidenti Volodimir Zelenski i përshkroi ato goditje si përgjigje „ndaj sulmeve ruse mbi infrastrukturën tonë civile”. Çdo palë godet, çdo palë hakmerret, e faturën e paguajnë ata që flenë në pallatet e banimit.

Ka edhe një front të dytë, këtë herë të brendshëm. Njëkohësisht me raketat, në Ukrainë shpërthyen protesta të rralla publike kundër shkarkimit të një ministri popullor. Luftë nga jashtë, pakënaqësi nga brenda - një kombinim që çdo shoqëri në këto anë e njeh.

Ballkani e njeh këtë skenë përmendësh. E di si duket kur „e përkohshmja” bëhet mënyrë jetese, kur fëmijët rriten me tingullin e sirenës si pjesë normale e natës. Pyetja që rri pezull mbi Kiev nuk është nëse do të përballojë edhe një natë - këtë e kanë dëshmuar tashmë. Pyetja është sa gjatë do ta shohë bota këtë dhe do ta quajë „situatë”.