„Puls" yine mahkemede, yine kimse suçlu değil

İkinci grup polisin yargılandığı „Puls" davası başladı ve beklendiği gibi dokuz sanığın tamamı suçsuz olduğunu beyan etti. İddianameye göre, imzaları ve olumlu değerlendirmeleriyle 63 gencin hayatını kaybettiği kulübün yasadışı işleyişini mümkün kıldılar; yetkisiz onaylardan elde edilen kazanç ise birkaç yüz bin denar ile ölçülüyor. 63 mezarın karşısında grotesk derecede küçük duran rakamlar. Çocuklarını gömen aileler aynı salonda oturup, kendilerini koruması gereken sistemin artık kendini savunmasını dinliyor. „Bunun hesabını kim verecek" sorusu trajedi kadar eski ve hâlâ bir yanıt yok.

SDSM ihalelerde milyonları sayıyor, firmalar aynı kalıyor

Siyasi sahanın diğer tarafında muhalefet kendi hesabını açtı: SDSM'ye göre iki firma iki yılda neredeyse 36 milyon euroluk ihale aldı. Kimi dağıtıyor, kimi sayıyor, firmalar ise iktidarda kim olursa olsun aynı kalıyor. O ihaleleri vergisiyle ödeyen vatandaş, bir tarafın suçlayıp diğerinin elini salladığı bir basın toplantısını değil, bir yanıtı hak ediyor. Balkanlarda ihale aritmetiği, tam da unutulmaya yetecek kadar çözümsüz kalma alışkanlığındadır.

Şelaleler kuruyor, sorumlusu yok

Aynı yokluğun sorumluluğu, Makedon şelalelerini de sessizce söndürüyor. Smolare ve Koleshino şelaleleri küçük hidroelektrik santralleri, yasadışı kesim ve kuraklığın baskısıyla kuruyor, ama kimse kameranın karşısına geçip bunun kendi hatası olduğunu söylemiyor. Bir şelale protesto etmez ve oy kullanmaz, bu yüzden öncelik listesinin en altına bu kadar kolay kayar. Bir doğa harikası yavaşça ölürken, nadiren biri parmağını kendine doğrultur.

Vatandaşların hizmetlerin işini yaptığı bir hafta sonu

Günün resmini en iyi büyük temizlik anlatıyor: 70.688 kişi tek bir hafta sonunda 685 ton atık çıkardı. Rakam etkileyici ve dokunaklı, ama ardından rahatsız edici bir soru sürüklüyor - temizlik için maaş alan yetkililer neredeydi? Gönüllü temizlikler, tam da bunun için var olan hizmetlerin kalıcı yerini alana kadar güzeldir. Bu arada Saraj, Sopişte ve Petrovec sakinlerinin neredeyse tam bir iş günü elektriği kesildi ve „daha hızlı olabilir mi" diye sorma hakkı, voltajla birlikte kesilmedi.

Estakada köprüsü yeniden masada

Gazi Baba'da Estakada köprüsünün onarımı başladı; her gün binlerce aracın geçtiği kilit geçişlerden biri. Üsküp'ün köprüleri onlarca yıldır onarılıyor, yine de her yıl biri ön sayfalara düşüyor. Bu sefer onarım sessizce dayanacak mı, yoksa bir sonraki çatlak açılana kadar süren işler dizisine mi katılacak - ilk büyük yağmurda göreceğiz.

Bir iyi haber: Tetova ve „Vezilka"

Her şey sorumsuzluğun işareti altında değil. Tetova 20 milyon euroluk yatırım ve 412 iş vaadini aldı; devlet ise ilk yapay zeka merkezi „Vezilka"yı duyurdu - 6,5 milyon değerinde, bizi zar zor anlayan yabancı araçlara bağımlı kalmak yerine bir Makedon dil modeli kurmayı amaçlıyor. İkisi de kâğıt üzerinde mükemmel duruyor - ve bizde projeler en güzel tam da kâğıt üzerinde duyulur. Halk kıyafetinin nakışçısı Vezilka, sabırla ve onlarca yıl dayanan iplikle işledi; aynısı bu vaatlerden de istenecek - yalnızca açılmak değil, dayanmak.

Eve dönen savaş

Sınırların ötesinde, Moskova'nın kendi vatandaşlarından uzak tutmak istediği savaş yeniden eve döndü: Ukrayna dronları, Kremlin'e yalnızca 15 kilometre uzaklıktaki en büyük Moskova rafinerisini ateşe verdi. Aynı gün, bir Rus stratejik bombardıman uçağı teknik bir arıza nedeniyle Irkutsk üzerinde bir ateş topu gibi düştü - Moskova'nın geçit törenlerinde sergilediği filo hakkında bir şeyler söyleyen bir ayrıntı. Polonya'da ise Putin'le alay eden bir Rus karikatürist güpegündüz vurularak öldürüldü. Bir rejim eleştirmeni bin kilometre uzakta bile güvende değilse, mesaj yalnızca ölene yönelik değildir.

Son olarak, daha hafif bir şey: basketbol

Günün daha ağır kısmından çıkmak için - New York yarım yüzyıl sonra NBA şampiyonu. Jalen Brunson, Dončić'in gölgesinden çıkıp Knicks ile şampiyonluğu taşıdı; ülkede ise basketbolcular çoktan bir sonraki sınavlara bakıyor. Bir kupa için yarım yüzyıl beklemek kendine has bir sabır - ama en azından kutlamayla biten bir bekleyiş, bunun hesabını kim verecek diye bir soruyla değil.

Günün daha ağır kısmını bir şey birbirine bağlıyorsa, o da aynı boşluk: duyurmayı, dağıtmayı ve övünmeyi bilen ama nadiren yanıt veren kurumlar. „Puls" mahkeme salonundan kuruyan şelalelere kadar soru hep aynı - ve yanıt, her zamanki gibi, hiçbir yerde.