VMRO-DPMNE sot u mburr me dy vjet reforma në administratën publike. Sipas komunikatës partiake, këto reforma krijojnë „institucione profesionale, efikase dhe të përgjegjshme”, me shërbime më cilësore për qytetarët. Hapi kyç, thonë, është ligji i ri për drejtuesit e lartë - një sistem në të cilin për herë të parë pozitat më të larta drejtuese do të plotësohen përmes shpalljes publike, me kritere të qarta dhe përzgjedhje sipas dijes dhe përvojës.

Në letër, është vështirë të kundërshtohet kjo. Shpallje publike në vend të emërimit partiak, kritere në vend të njohjeve, ndjekje e rezultateve në vend të kolltukut të përjetshëm - kjo është pikërisht ajo që administrata maqedonase e kërkon prej dekadash. Partia përmend edhe shifra: mbi 1.000 nëpunës administrativë tashmë kanë kaluar trajnime përmes Qendrës së modernizuar për trajnim dhe kanë marrë qasje në sistemin elektronik për mësim.

Por komunikata është partiake, dhe komunikatat partiake shkruhen për të bindur, jo për të informuar. Prandaj vlen të ndalemi te hendeku që gjithmonë ekziston mes ligjit në letër dhe zbatimit të tij në zyra. Ligji për drejtuesit e lartë mund të parashikojë shpallje publike - por shpallja është e ndershme aq sa është i ndershëm komisioni që vendos. Dhe komisionet, siç e dimë nga përvoja, dinë të kenë një fitues të shkruar paraprakisht.

Testi i vërtetë i çdo reforme administrative nuk matet në komunikata as në numrin e trajnimeve të kaluara. Matet me një pyetje të thjeshtë: a merr qytetari që hyn sot në ndonjë komunë ose ministri një shërbim më të shpejtë dhe më të ndershëm se para dy vitesh? A janë zgjedhur drejtuesit sepse dinë, apo sepse janë „tanët”? Reforma e premtuar është e mirë. Reformën e zbatuar sapo duhet ta shohim - dhe kjo jo përmes konferencave për shtyp, por përmes sporteleve ku qytetarët përplasen çdo ditë me shtetin.