ВМРО-ДПМНЕ денес се пофали со две години реформи во јавната администрација. Според партиското соопштение, тие реформи создаваат „професионални, ефикасни и одговорни институции”, со поквалитетни услуги за граѓаните. Клучниот чекор, велат, е новиот Закон за високи раководители – систем во кој за првпат највисоките раководни позиции ќе се пополнуваат преку јавен оглас, со јасни критериуми и избор според знаење и искуство.

На хартија, тешко е да се спори со ова. Јавен оглас наместо партиско поставување, критериуми наместо познанства, следење на резултатите наместо доживотна фотелја – тоа е токму она што македонската администрација го бара со децении. Партијата наведува и бројки: над 1.000 административни службеници веќе поминале обуки преку модернизираниот Центар за обука и добиле пристап до електронски систем за учење.

Но соопштението е партиско, а партиските соопштенија се пишуваат за да убедат, не за да информираат. Затоа вреди да се задржиме на јазот што секогаш постои меѓу законот на хартија и неговата примена во канцелариите. Законот за високи раководители може да предвидува јавен оглас – но огласот е онолку чесен колку што е чесна комисијата што одлучува. А комисиите, како што знаеме од искуство, знаат да имаат однапред напишан победник.

Вистинскиот тест на секоја административна реформа не се мери во соопштенија ниту во број на поминати обуки. Се мери во едно просто прашање: дали граѓанинот што влегува во некоја општина или министерство денес добива побрза и почесна услуга отколку пред две години? Дали раководителите се избрани затоа што знаат, или затоа што се „наши”? Реформата ветена е добра. Реформата спроведена допрва треба да ја видиме – и тоа не преку прес-конференции, туку преку шалтерите каде граѓаните секој ден се судираат со државата.