9 Mayıs'ta, kıtanın yarısından gelen liderler Avrupa Günü için diplomatik etkinliklerde toplanırken, Koçani'de 42. Melekler için Yürüyüş düzenlendi. 42 kez. Kırk iki kez „Puls" trajedisinin kurbanlarının aileleri duyulmak için yürümek zorunda kaldı. Ve Makedonya'nın 9 Mayıs'a taşıdığı en büyük utanç budur.

Yürüyüş Devrim Parkı'ndan başladı ve Temel Halk Savcılığı önünde sona erdi. Polis karakolu önünde durdu. Bu önemli - sadece sembolik olarak değil, piroteknik tutuştuğunda müdahale etmeyen ve 63 ölülü gece kulübünün tahliyesine yardım etmeyen polisler için hesap sorma talebi olarak.

„Adalet olmadan Avrupa geleceği yok. Ailelerin duyulmak için yürümek zorunda olduğu bir devlette onur yok," dedi ailelerden Marija Patruševa. Tek bir cümle. 14 on yıllık tarihsel pankartın çevirisi: AB üyeliği isteyen bir ülkede aileler adalet için 42 kez yürümek zorunda. Soru Brüksel'in tüm bunları kayda alıp almadığı.

Çocuklardan birinin babası Tomçe Stojanov, her iki taraf için de sözünü esirgemiyor: „Önce tatile gittiler. Şimdi manipüle edildiğimizi görüyoruz. Söylenip vaat edilen hiçbir şeyden esaslı bir sonuç çıkmadı." Ve dahası: „Para, rüşvet ve yolsuzluk - bu cehennemi her gün yaşıyoruz. Birisi çocuklarımızı ölüme mahkûm etti."

Dimitar Apasiev (Levica) başkanlığındaki meclis soruşturma komisyonu tıkalı. VMRO-DPMNE önceki oturumun sonuçları kabul edilene kadar üye önermeyi reddediyor. SDSM resmi belgeleri bekliyor. Sağlık bakanı Venko Filipçe Meclis Başkanı'ndan mektup bekliyor. Herkes bekliyor. Sadece aileler beklemiyor - onlar yürüyor.

Üsküp'ten Koçani'ye bakıp „uzakta, başka bir sorun" diyenlere: Koçani her şehrimizdir. Yarın Üsküp olabilir. Öbür gün - Manastır. Ve çocukları içeren en büyük trajedide kurumlar tıkanırsa, bir sonraki geldiğinde ne olacak? Soru gelecekte değil. Soru şimdi. Meclisi tıkayan prosedür değil. Hesap verme korkusu. Ve o 63 ismin hatırası, politikacıların korkusundan daha büyük olmalı.