На 9 мај, додека лидерите од половината континент се собираа на дипломатски настани за Денот на Европа, во Кочани се одржа 42-от Марш за ангелите. 42 пати. Четириесет и два пати родителите на жртвите од трагедијата во „Пулс” мораат да маршираат за да бидат слушнати. И тоа е најголемиот срам што Македонија ја има за 9 мај.

Маршот тргна од Револуцискиот парк и заврши пред Основното јавно обвинителство. Запиран беше пред полициската станица. Тоа е важно – не само симболично, туку за барање одговорност за полицајците кои не интервенирале кога пиротехниката се запалила, и кои не помогнале во евакуацијата на ноќниот клуб со 63 жртви.

„Нема европска иднина без правда. Нема достоинство во држава каде родителите мора да маршираат за да бидат слушнати”, изјави Марија Патрушева на семействата. Една реченица. Превод на 14 децении историски натпис: во земја која бара ЕУ членство, родителите мораат да маршираат 42 пати за правда. Прашање е дали Брисел сето тоа го регистрира.

Томче Стојанов, татко на едно од децата, не штеди зборови за обете страни: „Прво отидоа на одмор. Сега гледаме дека сме манипулирани. Ништо суштинско не излезе од сè што се рече и ветуваше”. И уште: „Парите, поткупувањето и корупцијата – овој пекол го живееме секој ден. Некој ги осуди нашите деца на смрт”.

Парламентарната анкетна комисија предводена од Димитар Апасиев (Левица) е блокирана. ВМРО-ДПМНЕ одбива да предложи членови додека не се усвојат заклучоците од претходната сесија. СДСМ чека официјална документација. Министерот Венко Филипче чека писмо од претседателот на Собранието. Сите чекаат. Само родителите не чекаат – тие маршираат.

На сите што од Скопје гледаат на Кочани и кажуваат „далечно е, друг проблем е”: Кочани е секој наш град. Утре може да биде Скопје. Прекутре – Битола. И ако институциите се блокираат на најголемата трагедија со деца, што ќе се случи кога ќе настане следната? Прашањето не е во иднина. Прашањето е во сегашноста. Тоа што го блокира Собранието не е процедура. Тоа е страв од одговорност. И паметењето на оние 63 имиња треба да биде поголемо од стравот на политичарите.