Başkan Trump Kongre'ye Amerika'nın İran ile düşmanlık yürüttüğünü bildirdiğinde yeni bir savaş başlatmıyordu. Yasal bir saatin başlangıcını kaydediyordu. Amerikan Anayasası uyarınca cumhurbaşkanı, Kongre'nin yeşil ışığı olmadan 60 gün askeri yetki kullanma hakkına sahip. 60. gün - bugün, 1 Mayıs.

Senato dün, bu yetkileri sınırlandırmaya yönelik Demokrat kararını altıncı kez reddetti. Sonuç: 47 lehte, 50 aleyhte. Bir park yerinden daha dar bir marj. Ama Trump'ın devam etmesi için yeterli.

Beyaz Saray'ın üst düzey bir yetkilisi 8 Nisan'dan beri ateşkes olduğunu ve Amerikan ve İran kuvvetleri arasında artık çatışma olmadığını iddia ediyor. Bu doğruysa, neden Senato'da altı kez oylamaya gidiliyor? Çünkü ateşkes barışçıl çözüm değil, sessiz bir aşamadır. Ve hukuki dünyada, 60 günün bir 30 daha uzayıp uzamayacağına yalnızca cumhurbaşkanı karar verebilir - "askeri ihtiyaç var oldukça".

Askeri mantık bir. Balkan mantığı başka. Burada cumhurbaşkanlığı saatlerinin nasıl bittiğini biliyoruz. 1999'da Rambouillet'deki "müzakere" sürelerinin dolmasından birkaç saat sonra Belgrad'a saldırılar başladı. Saat günleri saymak için değil. Saat, zaten olacak olanı meşrulaştırma aracıdır.

İran, Devrim Muhafızlarının yeni komutanı general Ahmed Vahidi ile geri adım atma işareti göstermiyor. Aksine, Tahran Hürmüz'ün İran "karar bölgesi" olarak kaldığını duyurdu. Böyle bir ortamda "ateşkes", silah seslerinin devam etmesinden önce sigara içmek için bir anlaşma gibi geliyor.

Balkan ekonomileri için sorun siyasi değil. Petrol fiyatı, gaz fiyatı ve süpermarketlerimizde sonlanan gıda zinciri. Hürmüz birkaç saatliğine kesildiğinde, Washington'daki Senato'nun 47 mi 50 mi oyladığı önemli değil. Önemli olan pazartesi günü dizele ne kadar ödediğimiz.