Кога претседателот Трамп им го соопшти на Конгресот дека Америка води непријателства со Иран, не запознава нова војна. Регистрираше старт на правен часовник. Според американскиот Устав, претседателот има 60 дена да користи воени овластувања без зелено светло од Конгресот. Ден 60 – е денеска, 1 мај.

Сенатот вчера ја одби, по шести пат, демократската резолуција за ограничување на овие овластувања. Резултатот: 47 за, 50 против. Маргина потесна од паркинг место. Но доволна за Трамп да продолжи.

Високо позиционираниот функционер на Белата куќа тврди дека има примирје од 8 април и дека повеќе нема престрелки помеѓу американските и иранските војски. Ако тоа е точно, зошто се оди шест пати на гласање во Сенатот? Затоа што примирјето е тивка фаза, не мирно решение. И во правниот свет, само претседателот може да одлучи дали 60 дена ќе се продолжат за уште 30 – „доколку постои воена потреба”.

Воената логика е едно. Балканската е друго. Овде знаеме како заврашуваат претседателските часовници. Во 1999-та, неколку часа по истекувањето на „преговарачките” рокови во Рамбује, се почнаа налетите на Белград. Часовникот не е за бројање на денови. Часовникот е инструмент за легитимизирање на она што и онака би се случило.

Иран, со генералот Ахмад Вахиди како нов командант на Револуционерната гарда, не покажува знаци на попуштање. Наместо тоа, Техеран најави дека Хормус останува иранска „зона на одлуки”. Во таква средина, „примирје” звучи како договор за пушење цигара пред пукањето да продолжи.

За балканските економии, проблемот не е политичкиот. Е цената на нафтата, цената на гасот и веригата за храна што завршува во нашите супермаркети. Кога Хормус за неколку часа стане пресечен, не е важно дали Сенатот во Вашингтон гласал 47 или 50. Важно е колку плаќаме за дизел во понеделник.