Cannes'daki amfAR galası, Hollywood ve yüksek modanın aynı akşam aynı otele girdiği yer - ve her elbisenin yedi saatlik hazırlığın ve bir tasarım atölyesinden gelen üç yıllık planın sonucu olduğu yer. Bu yıl sahne klasikti: gerekenden fazla tüy, önerilenden fazla altın mozaik, ve üç farklı güzellik döneminden yıldızların geçidi.

Eva Longoria Oscar değerinde askısız bir elbise giydi, mozaik nakışlı ve hacimli saçlarla - „bana bakın, ama o kadar yüksek sesle değil" ritmiyle koreografi. Klasik Eva, gerekenden çok daha fazla kumaşla, ama hareketinde gerçek bir ölçüyle.

Bar Refaeli lavanta rengi Stella McCartney elbisesiyle denedi - dar, asimetrik, kenarında fırfırlı. Tonu için en güçlü seçim değil, ama Stella McCartney isim tanınırlığıyla satılan bir tasarımcı, bireysel uyumla değil. Bu sonucu belirliyor.

Natasha Poly minimalist yolu seçti - beyaz bluz ve maksi etek. Süpermodel olduğunda ve formda görünmek için en az çabaya ihtiyacın olduğunda, bu hareket. Diğer misafirler „ne kadar çok o kadar iyi" kuralına sahipti. Poly bu şekilde düşünmüyor.

Isabel Goulart siyah pullu bir Giorgio Armani Privé elbisesi giydi - klasik Armani, sürpriz yok, form üzerinde çok kontrolle. Bu yaşlanmayan bir stil; 1995'ten 2050'ye kadar kimsenin eski olduğunu fark etmeden giyilecek bir stil.

Leonie Hanne ve Coco Rocha sahnesel seçenekleri aldı - tüyler, mimari hacimler, yüksek elemanlar. Bu, bir galada moda etkileyicilerinden beklenen şey - kadın gibi değil, fotoğraf gibi görünmek. İkisi de tereddüt etmeden yaptı.

Tüm bunlar bize ne anlatıyor? Hiçbir şey. Gala kendini „insani çalışma akşamı" olarak satıyor, ama gerçek şu ki 30 bin avro ödenmiş her elbise basın için bir açık artırma. amfAR HIV araştırması için para topluyor - gerçek ve önemli bir amaç. Ama kırmızı halıdan laboratuvara giden yol, Instagram'ın size söylediğinden daha uzun. Ve bu kötü değil, bu sadece gerçek.