Üsküp'ün Çair semtinde yaşanan bir aile trajedisi, kurumların en çok kaçındığı soruyu yeniden gündeme getirdi: Aile içi şiddetin kaç kez bildirilmesi gerekir ki birisi gerçekten harekete geçsin?

Dün gece 31 yaşındaki bir adam, öz babasını bıçakla öldürdüğü şüphesiyle gözaltına alındı. Birçok medyanın aktardığı soruşturma bilgilerine göre trajedi, 52 yaşındaki babanın alkolün etkisi altında eşine fiziksel olarak saldırmasının ardından yaşandı. Oğul, annesini korumaya çalışırken ona birden fazla bıçak yarası açtı. İçişleri Bakanlığı, saat 23:00 sularında Bit Pazar Polis Merkezi bölgesinde 31 yaşındaki kişinin gözaltına alındığını, hayatını kaybedenin cenazesinin ise otopsiye teslim edildiğini doğruladı.

En ağır ayrıntı, olayın kendisi değil, ondan önce olan şey. Soruşturmaya yakın kaynaklara göre baba daha önce de aile içi şiddetten şikâyet edilmişti - yetkili kurumlarca kayda geçirilmiş vakalardı bunlar. Yani sistem biliyordu. O evde şiddet olduğunu biliyordu, bir risk bulunduğunu biliyordu - ve buna rağmen işler bir bıçağa ve bir cesede vardı. Bir aile alarmı kurumlar tarafından biliniyorsa ve yine de böyle bitiyorsa, bu yalnızca kişisel bir trajedi değil - aynı zamanda kurumsal bir başarısızlıktır.

Soruşturma her şeyi ortaya koyacak ve kimsenin önceden hüküm vermesi doğru değil. Ancak daha geniş tablo bilindik ve acı verecek kadar tekrarlayan bir tablo: aile içi şiddet şikâyetleri çoğu zaman bir çekmecede son buluyor, bir not düşülüp mağdurlar için gerçek bir koruma sağlanmadan. Böyle her trajedi aynı sessiz mesajla geliyor - önlenebilirdi. Kurumların kendilerine sorması gereken soru „şimdi kim suçlu" değil, „zaten var olan uyarılar, çok geç olana kadar neden hiçbir anlam ifade etmedi".