Nicole Kidman, dermaplaningi denemeyi bir yıl boyunca reddettiğini, çünkü kulağına tıraş gibi geldiğini itiraf etti. Sonunda denediğinde, kremlerin ve serumların yüzüne daha kolay yayıldığını fark etti. Açıklamasının tamamı bu - ve kulağa geldiğinden daha doğru, ama endüstrinin isteyeceğinden de daha mütevazı.

Sıradan tıraştan farkını dermokozmetik hemşiresi Rachel Keys açıklıyor: işlem yalnızca yüzdeki ince tüyleri değil, yüzeydeki ölü hücreleri de alıyor. Sonuç daha pürüzsüz bir doku ve daha pürüzsüz doku üzerinde her ürün eşit yayılıyor. Buraya kadar her şey doğru.

Ama tüm hikâyeyi taşıyan cümle bir sonraki ve reklamlarda genelde atlanan da tam olarak o: „Ürünlerin ciltle temasını biraz kolaylaştırabilir, ama dermaplaningin tüm aktif bileşenlerin çok daha derine işlemesini sağladığını söyleyemem.” Yani - ürün daha iyi yayılıyor, daha iyi çalışmıyor. Bunlar iki ayrı şey ve endüstri düzenli olarak ikisini bire indiriyor.

Kimin için değil

Hassas ciltli, rozaseası, dermatiti, iltihaplı aknesi ya da hasarlı cilt bariyeri olanlar bundan tümüyle kaçınmalı. Onlarda işlem kızarıklığı ve tahrişi artırıyor - böyle bir cildin eksiği olan şeyi tam da alıp götürüyor.

Önerilen sıklık üç ila dört haftada bir, daha sık değil. Hemen ardından birkaç gün peeling, retinoid ve daha güçlü asitlerden kaçınılıyor, temel nemlendirici ve yatıştırıcı rutine dönülüyor. Günlük 50 faktör bir tavsiye değil, koşuldur - yeni kazınmış bir yüzey güneşe her zamankinden korumasız çıkar.

Endüstrinin alternatif olarak sunduğu bir teknoloji listesi de var: aktif bileşenleri saran lipozomlar, düşük kütleli moleküller, kozmetik mikroiğneler, yüzey hücreleri arasında geçit açan rekombinant enzimler. Her biri daha derine işleme vaadiyle satılıyor.

Sonuç, bu ürünlerin hepsinden daha basit ve daha sıkıcı: dermaplaning iyi bir hazırlıktır, tedavi değil. Cilt sonrasında daha pürüzsüz görünür, çünkü gerçekten daha pürüzsüzdür. Biri size serumun artık üç kat güçlü çalıştığını vaat ediyorsa - o kişi serum satıyordur, işlem değil.