Balkanlarda büyüyen herkes bu sahneyi bilir: kahvehanenin önünde yaşlı bir adam, saatlerce, görünürde hiçbir amacı olmadan parmaklarının arasında yuvarlanan bir tespih. Dior'un kreatif direktörü Jonathan Anderson neredeyse aynı görüntüyü dünyanın öbür ucunda buldu - ve bundan Paris'teki Jardin des Tuileries'de sergilenen ilkbahar/yaz 2027 koleksiyonunu çıkardı.

İlham, eski Çin geleneği wenwan'dan geldi: iki ceviz, pürüzsüz ve parlak bir patina kazanana kadar avuçta yuvarlanır. Anderson, "Wenwan cevizlerini keşfettiğimde doğada nasıl bilgi ve değer bulabileceğimizi hatırladım" dedi. Birbirinin tıpatıp aynısı iki ceviz bulmak neredeyse imkânsız olduğundan koleksiyon, "doğanın asimetrisini" temel ilke olarak benimsedi.

Bu, podyumun her adımında görüldü. Akışkan silüetler, beklenmedik katmanlar, zarif drapeler. Aşırı uzun çiçekli küpeler yüzün simetrisini bilerek bozdu. Saçılmış taç yapraklarını andıran transparan şifon etekler çizgili erkek gömlekleri ve ekose eşarplarla eşleştirildi. Buruşuk ve pliseli dokular yapılandırılmamış ceketlerle bir araya geldi, geniş kruvaze ceketler ise tülden, hafif mi hafif eteklerin üzerine giyildi.

Moda sürekli mükemmellik satıyor; bu yüzden dünyanın en pahalı modaevlerinden birinin güzelliğin aynı olmayanda olduğunu söylemesinde neredeyse kışkırtıcı bir şey var. Asimetri sokağa da inecek mi - yoksa imzalı kusuru karşılayabilenlerin ayrıcalığı olarak mı kalacak?

Bassin Octogonal'daki sahne, yapay sise sarılmış bir rüya olarak tasarlanmıştı; podyum boyunca kâfur ağaçları dizilmişti. Onların hikâyesi defileyle bitmedi: ağaçlar büyümeye devam etmeleri için bahçeye yeniden dikilecek.

Bunlar sadece dekor değil. Defile, ağustosta partneri Nicolas Altmayer ile birlikte bir trafik kazasında hayatını kaybeden Dior kadın koleksiyonlarının halkla ilişkiler direktörü Mathilde Favier'ye adandı. Her şeyin bir sezon sürdüğü modada, modaevi büyüyen bir anma seçti - onun zarafeti ve bağlılığı yeniden dikilen her ağaçta yaşayacak.