Hürmüz Boğazı - dünya petrolünün beşte birinin geçtiği bu darboğaz - yine bir gerilim noktası. ABD, boğazın yakınındaki bir İran petrol tankerini bir Hellfire füzesiyle ve Keşm adasındaki bir İran askeri kontrol istasyonunu vurdu. İran, Kuveyt ve Bahreyn'deki hedeflere balistik füzeler ve dronlarla karşılık verdi; bunlara ABD donanmasının Beşinci Filosu'nun karargâhı da dahil.

Bedeli, her zamanki gibi, doğrudan taraf olmayan ödüyor. Kuveyt'teki uluslararası havaalanı hasar gördü, hava trafiği durduruldu ve Kuveyt ordusu saldırıları „suç teşkil eden İran saldırganlığı" olarak nitelendirdi. Yaralı sayısı bilinmiyor. İran Devrim Muhafızları bunun yalnızca bir „ilk yanıt" olduğunu, daha güçlü bir misilleme tehdidiyle birlikte duyurdu.

Her iki taraf da gerçeklerle bilindik oyunu oynuyor. İran hedeflerin vurulduğunu iddia ediyor; ABD CENTCOM'u tüm füzelerin „önlendiğini ya da hedefe ulaşamadığını" iddia ediyor. Çin ateşkese saygı çağrısı yaptı ve „yeni bir savaşın kimseye yarar sağlamadığı" konusunda uyardı - kulağa bilgece gelen ama sahada hiçbir şeyi değiştirmeyen diplomatik bir formül. İran Dışişleri Bakanı Abbas Erakçi ise bu sırada Pakistan, Suudi Arabistan, Fransa, Türkiye, Katar ve Mısır ile telefon görüşmeleri yapıyor.

Peki bu, Balkanlardaki birini neden ilgilendirsin? Çünkü Hürmüz Boğazı uzak bir coğrafya değil - dünya akaryakıt fiyatının vanası. Oradaki her tırmanış, birkaç hafta sonra Üsküp'te daha pahalı bir benzin pompasına dönüşür. Savaş dünyanın öbür ucunda olabilir, ama hesap bizim depomuza kadar ulaşır.

Ve işte resmi açıklamaların asla yüksek sesle söylemediği şey: füzelerle ölçülen iki askeri güç arasındaki çatışmada, asıl kaybeden ortadaki küçük ülke - hasarlı havaalanıyla Kuveyt, kapalı semasıyla bölge ve önlemek için hiçbir seçeneği olmadığı bir şey için daha fazla ödeyecek olan sıradan insan.