Ngushtica e Hormuzit - gryka nëpër të cilën kalon një e pesta e naftës botërore - është sërish vatër zjarri. SHBA-ja sulmoi një tanker nafte iranian pranë ngushticës me një raketë Hellfire dhe një stacion kontrolli ushtarak iranian në ishullin Keshm. Irani u përgjigj me raketa balistike dhe dronë mbi cakje në Kuvajt dhe Bahrejn, përfshirë edhe selinë e Flotës së Pestë të marinës amerikane.

Çmimin e paguan, si zakonisht, ai që nuk është pjesëmarrës i drejtpërdrejtë. Aeroporti ndërkombëtar në Kuvajt u dëmtua, trafiku ajror u ndërpre, ndërsa ushtria kuvajtiane i quajti sulmet „agresion kriminel iranian". Numri i të plagosurve mbetet i panjohur. Garda Revolucionare iraniane njoftoi se ky është vetëm një „përgjigje fillestare", me kanosje për hakmarrje më të fortë.

Të dyja palët luajnë lojën e njohur me faktet. Irani pretendon se cakjet u goditën; CENTCOM-i amerikan pretendon se të gjitha raketat u „kapën ose nuk arritën deri te caku". Kina bëri thirrje për respektimin e armëpushimit dhe paralajmëroi se „një luftë e re nuk i sjell dobi askujt" - një formulë diplomatike që tingëllon e mençur, por nuk ndryshon asgjë në terren. Ministri i jashtëm iranian Abas Aragçi ndërkohë telefonon me Pakistanin, Arabinë Saudite, Francën, Turqinë, Katarin dhe Egjiptin.

E pse duhet ta interesojë kjo dikë në Ballkan? Sepse ngushtica e Hormuzit nuk është gjeografi e largët - është ventili i çmimit botëror të karburantit. Çdo përshkallëzim atje shndërrohet në një pompë benzine më të shtrenjtë në Shkup disa javë më vonë. Lufta mund të jetë në anën tjetër të botës, por fatura arrin deri te rezervuari ynë.

Dhe këtu është ajo që njoftimet zyrtare nuk e thonë kurrë me zë: në një përplasje mes dy fuqive ushtarake që maten me raketa, humbësi i vërtetë është vendi i vogël në mes - Kuvajti me aeroportin e dëmtuar, rajoni me qiellin e mbyllur, dhe njeriu i zakonshëm që do të paguajë më shumë për diçka që nuk pati asnjë mundësi ta parandalonte.