İsrail ile Hizbullah arasındaki ateşkes teknik bir gerçek - kâğıt üzerinde. Sahada çatışma sessizce her gün sürüyor. Cuma günü, güney Lübnan'a yapılan İsrail saldırılarında 12 kişi öldü, 25'i yaralandı. Kurbanlar arasında bir de çocuk var. Bu „olay" değil - resmi olarak „bitmiş" bir çatışmanın gerçekliği.

Aynı gün Hizbullah, güney Lübnan'daki İsrail askerlerine birkaç insansız hava aracı ve önlenen bir füze gönderdi. Dört İsrail askeri hafif yaralandı. Bu saldırı alışverişi, İran savaşının bölgesel gerilimleri yeniden harekete geçirmesinden bu yana ilk değil - günlük. Nisan ortasındaki ateşkes yalnızca açıklamalarda kalıyor.

Bağlamda önemli olan bir şey: Lübnan ordusu ve Beyrut'taki hükümet çatışmanın aktif tarafları değil. Kendi topraklarının bombalanmasını, füzelenmesini ve karşılık verilmesini izliyorlar. Hizbullah, İran'a bağlı paramiliter bir yapı olarak işliyor, ama Lübnan devlet olarak resmi olarak yer almıyor. Bu, şu anlama gelir: Tırmanma sürerse Lübnan hükümeti en zor soruyla karşılaşacak - paramiliter güçlerini silahsızlandırmak ya da ülkenin devlet ile milis arasında bölündüğünü kabul etmek.

Balkan okurları için Lübnan, bir devletin kendi silahlı gruplarını kontrol edemediğinde olabileceklerin damıtılmış bir görüntüsü. Bu, Balkanlar'ın da kendi tarihinde var olan bir sahne - 90'lardan ve sonrasından. Paramiliter gruplar yabancı güçler tarafından finanse edildiğinde, kendi hükümetlerine değil, kendilerini ödeyen kasaya cevap verirler.

Ateşkes, Trump'ın İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu ve Lübnan Cumhurbaşkanı Joseph Aoun ile yürüttüğü görüşmelerle sağlandı. Şimdi Washington, en yüksek düzeyde İsrail ile Lübnan arasında doğrudan görüşmeleri teşvik ediyor - ama bu görüşmelerde bile Hizbullah ve İran masada değil. Tüm ilgili oyuncular olmadan - ve biz Balkanlar'da hepsini biliriz - yapılan görüşmeler, başlamadan önce yazılmış bir başarısızlık belgesidir.