Armëpushimi mes Izraelit dhe Hezbollahut është e vërtetë teknike - në letër. Në terren, konflikti vazhdon në heshtje çdo ditë. Të premten, 12 njerëz u vranë dhe 25 u plagosën në sulme izraelite në jug të Libanit. Mes viktimave edhe një fëmijë. Ky nuk është „incident" - ky është realitet i një konflikti që zyrtarisht është „mbaruar".

Të njëjtën ditë, Hezbollahu nisi disa dronë drejt ushtarëve izraelitë në jug të Libanit, dhe një raketë që u kap. Katër ushtarë izraelitë u plagosën lehtësisht. Kjo shkëmbim i sulmeve nuk është dita e parë që nga riaktivizimi i tensioneve rajonale me luftën në Iran - është e përditshme. Armëpushimi i mesit të prillit mbetet vetëm në komunikata.

Në kontekst, është e rëndësishme një gjë: ushtria libaneze dhe qeveria në Bejrut nuk janë palë aktive në konflikt. Ata shohin si territori i tyre bombardohet, raketohet dhe i përgjigjet. Hezbollahu funksionon si strukturë paramilitare e lidhur me Iranin, por Libani si shtet nuk merr pjesë formalisht. Kjo do të thotë një gjë: nëse përshkallëzimi vazhdon, qeveria libaneze do të vendoset para pyetjes më të rëndë - të çarmatosë paramilitarët e vet, ose të pranojë se vendi është i ndarë mes shtetit dhe milicisë.

Për lexuesit ballkanikë, Libani është imazhi i sublimuar i asaj që mund të ndodhë kur një shtet s'ka kontroll mbi grupet e veta të armatosura. Kjo është skenë që edhe Ballkani e ka në historinë e vet - nga vitet 90, dhe nga periudhat e mëvonshme. Kur grupet paramilitare financohen nga fuqi të huaja, ato s'i përgjigjen qeverisë së vet. Ato i përgjigjen arkës që i paguan.

Armëpushimi u ndërmjetësua nga Trump përmes bisedimeve me kryeministrin izraelit Benjamin Netanyahu dhe presidentin libanez Joseph Aoun. Tani Uashingtoni nxit bisedime të drejtpërdrejta mes Izraelit dhe Libanit në nivelin më të lartë - por edhe në ato bisedime, Hezbollahu dhe Irani s'janë në tryezë. Bisedime pa të gjithë lojtarët relevantë - dhe ne në Ballkan i njohim të gjithë - janë dokument për dështim para se të nisin.