Birçok kişinin haritada bulamayacağı bir Yunan adası var - ve güzelliği tam da bu. Ege'nin güneybatısındaki Kikladlar'da küçük bir adacık olan Kimolos, yakın zamana dek kitle turizminin radarının dışında kaldı. Yalnızca yaklaşık 36 kilometrekare ve bin daimî sakini var, ama Mikonos ile Santorini'nin tıklım tıklım plajlarından kaçanların aradığı her şeyi barındırıyor.

Oraya ulaşmak sabır ister - ve bu, filtrenin bir parçası. Atina'dan iki feribotla gidilir: önce komşu Milos'a, sonra Psathi limanına yirmi dakika daha. Sezonunda Pire'den doğrudan hatlar da var, ama daha seyrek ve daha uzun. Zor erişim, adanın hâlâ turizm endüstrisi değil balık ve kekik koktuğunun nedeni.

Manzara volkanik - berrak sulara inen kurak tepeler, dar sokakları begonvillerle sarılı beyaza badanalanmış evler. Ana köy Chorio, Kikladlar'daki en iyi korunmuş geleneksel köylerden biri sayılıyor; bir zamanlar sakinlerini korsanlardan koruyan bir ortaçağ kalesiyle. Adın kendisi „kimolia"dan gelir - tebeşir anlamına gelen Yunanca sözcük, bir zamanlar burada çıkarılan bir mineral.

Plajlar başlı başına bir hikâye. Prasa'nın minerallerce zengin beyaz kumu ve yoğun mavi renkli suyu var; Bonatsa sığ ve ailelere uygun; Aliki ince kum ve ağaçların gölgesini sunuyor. Çoğuna yalnızca yürüyerek, bisikletle ya da küçük bir tekneyle ulaşılıyor - bu yüzden temmuzda bile boş kalıyorlar. Adadan, Akdeniz'in en büyük ıssız adası olan, gerçeküstü mavi suları ve Akdeniz foklarıyla tanınan ıssız Polyaigos'a da geziler yapılıyor.

Ve güneş battığında, olması gerektiği gibi yenir - Chorio'daki ve limandaki aile meyhanelerinde, taze ızgara balık, kurutulmuş ahtapot, ev yapımı peynirler ve turşularla, Yunanların pizzanın atası dediği zeytinyağı gezdirilmiş bir domatesli pideyle. Açık havada yaz sineması, yıldızların altında ücretsiz gösterimler. Kimolos onu anlamanı istemez - yalnızca olduğu gibi bırakmanı ister.