Постои еден грчки остров што многумина не би можеле да го најдат на мапа – и токму тоа е неговата убавина. Кимолос, мало островче во Кикладите југозападно во Егејот, до неодамна остана надвор од радарот на масовниот туризам. Има само околу 36 квадратни километри и илјада постојани жители, но носи сè што бараат оние што бегаат од преполните плажи на Миконос и Санторини.

Да стигнеш дотаму бара трпение – а тоа е дел од филтерот. Од Атина се патува со два трајекта: прво до соседниот Милос, па уште дваесет минути до пристаништето Псати. Има и директни линии од Пиреј во сезона, но поретки и подолги. Тешкиот пристап е причината зошто островот сè уште мириса на риба и мајчина душичка, а не на туристичка индустрија.

Пејзажот е вулкански – сушни ридови што паѓаат кон бистри води, куќи варосани во бело со тесни улички обраснати со бугенвилии. Главното село Хорио се смета за едно од најдобро зачуваните традиционални села во Кикладите, со средновековен замок што некогаш ги штител жителите од пирати. Самото име доаѓа од „кимолија” – грчкиот збор за креда, минерал што овде некогаш бил ископуван.

Плажите се приказна за себе. Праса има бел песок богат со минерали и вода со интензивно сина боја; Бонаца е плитка и погодна за семејства; Алики нуди фин песок и сенка од дрвја. До многу од нив се стигнува само пеш, со велосипед или со мал чамец – па дури и во јули остануваат празни. Од островот се прават и излети до необитаемиот Полиегос, најголемиот ненаселен остров на Средоземјето, познат по надреално сините води и медитеранските фоки.

А кога сонцето ќе зајде, се јаде онака како што треба – во семејни таверни во Хорио и во пристаништето, со свежа риба на скара, сушена октопода, домашни сирења и ладенија, доматна лепиња полиена со маслиново масло што Грците ја викаат претходник на пицата. Летно кино на отворено, бесплатни проекции под ѕвездите. Кимолос не бара да го разбереш – бара само да го оставиш таков каков што е.